BEFRIENDS, BEHEALTH

Draaien in cirkels

Wat komen moet dat komt, en als het komt dan zullen we er mee om gaan. Het is een mantra die ze al vele jaren voor zichzelf herhaalt. En ze blijft er in geloven. Misschien wordt dit geen sprookje van duizend-en-één nacht. Er zal ongetwijfeld meer dan eens gevloekt, gehuild en ontgoocheld worden. Toch zijn binnen de perken de mogelijkheden even onbeperkt als daarbuiten. Daarom net laat ze het niet aan haar hart komen. Samen. Samen met de mensen rondom zich.

BEHEALTH, BEINSPIRED

Let’s go flamingo

Niet ik ben bedankt voor de bruikleen van het deken. Jij bent bedankt om me er aan te herinneren dat we allemaal worstelen met de dingen die we niet in onze macht hebben. Ook op een plek waar mensen zorgeloos lijken op te gaan in de sfeer van muziek, drank en gezelschap. Ook op deze plek hangt nog altijd een groot #taboe rond ziek en gezond, terwijl het eigenlijk gewoon een klein stukje van onszelf is waarvoor we ons niet hoeven te excuseren.

BEFRIENDS, BEINSPIRED

De pannen van het dak

De dakpannen liggen intussen al vele jaren netjes op het dak van ons kot. Geen mens die er nog van wakker ligt dat het stelletje vrienden ze als ‘trouwcadeau’ uitstalde op de oprit. Zelfs ik lig er niet langer wakker van en moet spontaan beginnen lachen. Om hun deugnieterij. Om mijn emotionele en pietluttige doen en de af-en-toe-overdreven structuurmens in mezelf. Om jouw nuchtere kijk en praktische aanpak, Kristof. Omdat dat gewoon ‘ons’ is.

BEHEALTH

Autonomie

Adem en ruimte; om te zijn wie ik op dat ogenblik wou zijn; kwetsbaar en onzeker; met mijn verhaal en mijn vragen; aan wie ik die wou toevertrouwen; in mijn koppigheid en tijdelijk beperkte zelfredzaamheid: het lukt me zelf wel en dat omkleden en opfrissen en dat in- en uit bed zonder pottenkijkers; het lachen om onnozelheden met mijn bezoek overdag; het janken in het stille en donkere 's nachts.

BEHEALTH, BEINSPIRED

Let’s get social …

Van tijd tot tijd laten we hier onze gedachten de vrije loop. Het doet goed, ze een plekje te kunnen geven. En toch blijf ik het me soms afvragen (en samen met mij ook Liesbeth) We benoemen het onze 'exposuretwijfels': gaan we niet te ver, wordt dit niet te persoonlijk, neigt dat niet naar aanstellerij, …? Vandaag kon iemand me echter opnieuw overtuigen van het tegendeel. Nee, dit is geen aanstellerij of exposure. Dit is een bijzondere en unieke leerschool voor wie zich er voor open stelt.

BEHEALTH, BEINSPIRED

Warmmenselijkheid

Als zorgverlener heeft niet iedereen ervaring met patiënt zijn, maar iedereen is wel mens. Laat ons focussen op die relatie van mens tot mens en niet van zorgverlener tot patiënt. Te vaak maken plaatsen we de ander in een negatief daglicht om onszelf beter voor te doen.

BEFRIENDS

Ons kent ons

Dát gesprek tussen ons dat met 'the glue' van unieke 'ons' humor eindeloos aan mekaar blijft plakken. Het is zonder meer 'the clue' van onze vriendschap! Dat beseffen doet me vandaag de pijn in lijf en leden een beetje vergeten!

BEHEALTH

Facing the enemy

By far, one of the heaviest experiences we lived together, was accepting the #intheirshoes challenge last year. We spent two days together on an emotional rollercoaster of facing and embracing the consequences of living with IBD. Today, on #worldIBDday, we look back to this experience with mixed feelings ... and with gratitude for the connection, the understanding and our unique friendship.

BEHEALTH

What’s up mom

During the past year I learned that you are not your disease. Above all, you’re a human being, a mother/father, a husband/wife, a friend, … and sometimes a patient too. That’s not something you should be ashamed of. It’s a part of who you are, a part that you better try to embrace. In the end, we’re all people among each other with a name, personality and a story and a past, present and future.

BEFRIENDS, BEHEALTH, BEINSPIRED

Het gevecht

Vaak vergeet ik gewoon dat ze ziek is, chronisch ziek, die vriendin van mij. Een onzichtbare ziekte, maar eentje met een niet te onderschatten impact op de kwaliteit van leven. Ik weet dat, omdat ze mij doorheen de voorbije 4 jaar, beetje bij beetje in vertrouwen nam en af en toe eens een kwalijk gevolg van haar ziekte toevertrouwde. Vaak in een lachen, meestal met een kwinkslag, maar daarom niet minder gemeend.