BEFRIENDS, BEINSPIRED

Een bewogen jaar

“They wanna see you do good but never better than them …”

Op 22 oktober 2017 staan we samen vooraan op een Studie- en Ontmoetingsdag. Het is de eerste keer dat we in tandem een lezing geven over onze ervaringen als verpleegkundige en patiënt. Het is ook de eerste keer dat we doorheen die lezing laten zien dat we veel meer zijn dan dat. We benoemen het met een neutrale term: ‘partners in crime’, wat staat voor meer dan een zorgrelatie maar tegelijk toch ergens professioneel blijft. Het is en blijft een gevoelig thema binnen de zorg, een flinterdunne lijn tussen professionaliteit en privacy. Een grens die naar mijn mening heel belangrijk is en absoluut moet bewaard worden. Wederzijds respect en vertrouwen liggen er aan de basis van. We dachten er in de aanloop naar de getuigenis hard over na en stelden ons keer op keer dezelfde vraag … kan het en mag het? Wijken we maar beter niet af van de rol die we daar als verpleegkundige en patiënt vervullen? Of mogen we los daarvan ook zijn wie we echt zijn, twee vriendinnen, giecheltantes, die mekaar in het weekend de meest hilarische berichten sturen, die bij mekaar aankloppen met de dagdagelijkse zorg en kommer?

Telkens kwamen we tot hetzelfde besluit: we zijn oud en wijs genoeg, als het voor ons goed voelt, waarom zouden we daar dan verantwoording moeten voor afleggen?

Flinterdunne lijn blijkt het … niet voor ons beide maar voor de wereld rondom ons. Waarom eigenlijk? Ik vraag het me nog steeds af. Toch brengt het ons sindsdien zo heel nu en dan in een lastig parket.

Op 29 november 2017 ben ik samen met Liesbeth, haar echtgenoot en een arts van de dienst waar Liesbeth werkt onderweg naar Gent. Het is zo ver … le moment suprême: “nurse of the year 2017”. Ik ben samen met mijn vriendin helemaal in de ban van de verkiezing. Ook het mannelijk gezelschap in de auto trouwens. Gezelligheid troef, geen arts, verpleegkundige en patiënt, maar gewoon mensen onder elkaar, op weg naar een feest. Aan de praat over de kinderen, onze middelbare school, onze gemeenschappelijke kennissen en vrienden, … . Want naast verpleegkundige, arts, patiënt, ondernemer en noem maar op, zijn we ook allemaal ouder, partner en vriend(in). Dát is wat ons uiteindelijk verbindt als mensen.

Spannend … ik hoop mijn maatje daar vanavond vooraan op het podium te zien staan. Ik hoop het, omdat ze het naar mijn mening meer dan verdient. En dat wordt enkele uren later ook werkelijkheid. Tal van prominente aanwezigen eisen plots de aandacht van onze BV die enkele uren voordien nog gewoon onze partner, collega en vriendin was onderweg in de wagen. We zien haar genieten en stralen. We verdwijnen in dit moment van ontlading en feestvreugde op de achtergrond. Het deert ons niet, we genieten mee vanaf de zijlijn en prijzen ons gelukkig in de buurt van zo een fantastisch mens. Het is haar absoluut GEGUND. Af en toe komt ook iemand onze richting uit, feliciteert de echtgenoot, schudt ook mij de hand. Liesbeth stelt ons aan mensen voor … dit is een collega van op het werk, dit is mijn echtgenoot, dit is … aarzeling … ben ik de patiënt die de verpleegkundige mee nomineerde, ben ik de vriendin die komt supporteren, … .

Wat maakt het verdorie uit, probeer ik haar in te fluisteren, ik ben gewoon Inge, ik ben hier gewoon aanwezig, in welke hoedanigheid ook, het kan me niet schelen. En dat weet zij ook. En toch … Voor de publieke opinie maak dat bijzonder veel uit. En dat mocht ik de avond zelf aan den lijve ondervinden. Te midden van de feestvreugde komt iemand op ons af, feliciteert onze nurse en haar echtgenoot. Laat mij helemaal links liggen. Het voelt bijzonder vreemd, ik laat het aan me voorbij gaan. Toch besef ik het maar al te goed … deze man weet wie ik ben, en in zijn beleving hoor ik er niet. Ik ben een ‘patiënt’ en die hoort hier en nu niet thuis. En al zeg ik dat ik het aan me voorbij laat gaan … het blijft nazinderen.

Want …
Laten we mensen gewoon als mensen zien en laten we wat vaker loskomen van de rollen die ons toebedeeld worden binnen structuren en organisaties?
Laten we misschien ook wat vaker de structuren achter ons als we onze professionele deur achter ons toetrekken?

Overal waar ik kom zie ik eerst mensen, in welke hoedanigheid ook. Is dat dan niet hoe het hoort te zijn? Ben ik dan naief of goedgelovig? Ik weet het niet, het is een flinterdunne lijn … waar volgens mij wederzijds respect en vertrouwen uitstijgt boven dat wat hoort te zijn en wat zo snel voor waar wordt aangenomen.

‘Nurse of the year 2017’ … de ‘titel’ die mijn vriendin al ruim een jaar met zich mee mag dragen! Het leverde haar al heel veel mooie maar ook enkele pijnlijke ervaringen. De ‘titel’ die ze trouwens van meet af aan niet op zich nam, maar opdroeg aan een groter geheel dat ‘verpleegkunde’ genoemd wordt. Het voorbije jaar leerde ik mijn vriendin nog zoveel beter kennen. De vele kansen die ze door haar nominatie kreeg, de uitbreiding van haar netwerk, de events die ze mocht meemaken en de mensen die ze mocht ontmoeten. Ik heb haar zien genieten en stralen. Ik heb er vanaf de zijlijn ook volop mee mogen van genieten en van proeven. Dat op zich siert haar en ik kan het haar niet genoeg op het hart drukken. Aan elke medaille hangt echter een keerzijde. Ik heb in haar stem ook af en toe twijfel of pijn gehoord en heel uitzonderlijk zag ik haar zelfs een traan wegpinken. Wie plots in de spotlights komt en zichzelf in de frontlinie plaatst, die krijgt zonder meer te maken met tegenwind. Afgunst loert gauw om de hoek. En we komen er allemaal mee in aanraking, zonder twijfel. We willen allemaal wel eens stiekem dat wat een ander heeft en kijken allemaal wel eens benijdenswaardig toe hoe iemand iets voor mekaar krijgt. Tegelijk hebben we ongetwijfeld allemaal ook al eens de blik van een ander gevoeld, een blik die je niet gunt wie je bent of waar je voor staat.

Ik moet altijd maar opnieuw denken aan ‘le petit prince’. Waar mensen samen komen, het voortouw nemen, zelfs ogenschijnlijk op handen worden gedragen, daar loert ook de pijnlijke aanvaring met eenzaamheid om de hoek.

le petit prince

En al kom je nog uit je comfortzone met de beste bedoelingen en in je meest pure, authentieke en integere vorm, afgunst zal er altijd zijn. En weet, beste vriendin, terwijl ik dit neerschrijf, besef ik als geen ander … de mensen die je ontmoet zijn belangrijk, maar wat je met die ontmoetingen doet nog zoveel meer! En ik ben dankbaar, dat ik net als jij dat vangnet heb waar “ONTmoet” mag worden en er ruimte is voor mijn ware ik met goeie en slechte kanten. Tot slotte ben ik trots te mogen zeggen dat ik me absoluut met jou verbonden voel in de hoogtes én de laagtes die met afgunst samen gaan. Die verbondenheid maakt ons sterker in wie we zijn en waar we voor staan. En of we nu naast elkaar zitten in de consultatieruimte van het ziekenhuis tijdens een raadpleging of tegenover elkaar aan het bistro-tafelje van de tearoom waar we gezellig bijkletsen? Het maakt eigenlijk niks uit, wat ook de perceptie is van de toevallige voorbijganger is.


 Inge – december 2018

Lees ook: “Een bewogen jaar …vervolg”

4 gedachten over “Een bewogen jaar”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s