BEFRIENDS

Kreuken vervolg

Sinds onze oudste dochter op internaat is tijdens de week, betekent weekend voor mij ook de was en de plas. Voordien deed ik het tussen mijn andere werk door, ongestructureerd, weekdagen en weekend. Ik heb me intussen volledig naar het weekend geschikt wat dat karwei betreft. Het leek mij de meest efficiënte manier om deze klus te plannen. Dochterlief brengt op vrijdagavond een linnenzak vuile was mee naar huis, die wordt bij de rest gevoegd, alles wordt netjes gesorteerd en de wasmachine kan op volle toeren draaien. De droogtrommel is daarna aan de beurt (of de waslijn buiten met een beetje geluk) en op zondag sta ik met het strijkijzer de kreuken te ‘verslaan’. Én ik heb het ook nooit anders geweten. Tijdens mijn jaren internaat en studententijd deed mijn moeder het ook. Naast efficiëntie is het dus een vertrouwde ‘gewoonte’.

Het valt me steeds meer op: het ‘verslaan’ van de kreuken gebeurt met minder enthousiasme als voorheen. Er is heus meer dan dat te beleven tijdens de weekends, daar waar eindelijk ook een beetje ruimte is voor mezelf en mijn omgeving. Ik wil al eens iets lezen (mijn Libelle abonnement was serieus overschat, met beschaamde kaken geef ik de vaak onaangeroerde exemplaren door aan mijn vriendin), de meiden willen al eens met mama op stap, een gezellige babbel bij koffie of thee met een kennis, een stevige wandeling met onze viervoeter, …

Ik heb wel meer van die ‘gewoontes’ in het huishouden … het lijkt sommige van mijn vriendinnen een beetje ‘freak’ zelfs. Tot voor kort kwam ik tijdens de week het huis niet uit voor de keuken spik en spam was, inclusief het stofzuigen van de vloer. Oh wee als er nog enkele kruimels van na het ontbijt te bespeuren waren. Stel je voor dat ik na mijn werk thuiskwam en iemand stond aan de deur … stel je voor dat die enkele kruimels de boosdoener waren bij onverwacht bezoek, stel je voor … wat zouden mensen niet van dit huishouden denken, kruimels onder de tafel!? Althans zo zat het in mijn systeem ingebouwd.

Mensen worden er ongemakkelijk van denk ik. Kom ik bij vriendinnen over de vloer, dan komen ze al meteen met excuses voor de ‘rommel’ op de proppen. Eerlijk? Meestal heb ik het niet eens opgemerkt, dat er nog een afwas op het aanrecht staat, of dat er nog schoenen naast de zetel zijn blijven liggen, of dat de leesboeken niet in een rechte lijn, strak op de kast uitgestald staan. Ik kom niet over de vloer om iemand zijn huishouden te aanschouwen, ik kom er voor de mensen in dat huis, voor de fijne babbel of een gezellig moment. Wat maken die kruimels, schoenen of een vol aanrecht uit?

Spring is here!

En toch … in mijn eigen huishouden kan ik het niet aanzien. Het zit ingebakken in mijn systeem … het hoort zo … een vrouw die maar parttime aan de slag is (voor het grootste deel van de tijd van thuis uit dan nog), heeft tijd en ruimte genoeg om haar huishouden op orde te houden … het hoort erbij ‘ter compensatie’. Of hoe gewoontes en tradities in ere moeten worden gehouden?!

Om even op die viervoeter terug te keren … het is een goed jaar geleden dat we voor de zoveelste keer op rij aan het twijfelen waren. De discussie laaide na thuiskomst van zoonlief opnieuw op: ‘ik wil zo graag een hondje. Iedereen in de klas heeft een huisdier. Waarom wij niet?’ Het antwoord was heel eenvoudig eigenlijk, tweeledig ook: de vrouw des huizes is niet echt een dierenvriend én de vrouw des huizes ziet zo’n harig ding alleen maar als een storend element in de orde en de netheid van haar huis en tuin. Stel je voor … niet één keer maar drie keer per dag de stofzuiger boven halen, natte poten op de vloer na het uitlaten voor een plasje, de geur van hond in huis, … .

We lieten het lot spreken: ‘Zoonlief, wil jij een hond, dan zal je je toch een beetje moeten bewijzen.’ (met ook in het achterhoofd uiteraard: hier is ruimte, tijd en liefde voor een viervoeter. Het was een weloverwogen weddenschap) Ik kan iedereen het advies geven: onderschat een kind van negen niet! Zeven procent extra op dat rapport, een onmogelijke uitdaging dachten we. Tot meneertje thuis kwam met een schitterend rapport. Ik dacht nog … had ik maar een cavia beloofd!

Zoals het hoort worden ten huize Deleu beloftes ook waargemaakt. Geloofwaardigheid is een belangrijk gegeven in de opvoeding van onze kinderen. Wat je belooft, daar hou je je ook aan. Zowel klein als groot. In augustus vorig jaar reden we huiswaarts met een schattige maar tegelijk bijzonder harige en stinkende puppy in onze wagen (zo dacht ik er toch over, waarschijnlijke de enige van ons vijf in de auto). Ik dacht echt dat ik dit nooit verwerkt zou krijgen. Mijn immer nette vloer, mijn elke week afgewassen deuren en gepoetste ramen, een tuin die altijd op orde was … dat alles opgeven?

We zijn intussen een jaar verder … een jaar waarin ik los van de puppy (die intussen een volwaardige hond met pittig karakter geworden is, met natte poten na het plasje en met vuil in zijn dikke vacht na de wandeling) veel over mezelf en de mensen om me heen heb geleerd. Een jaar waarin ook een viertal bezoekjes aan de psycholoog gepland werden. Of ik daar oorspronkelijk achter stond, dat is een ander verhaal en leidt me te ver af. Maar goed. Wat me bij de psycholoog bracht was mijn worsteling met colitis ulcerosa. Achteraf gezien misschien niet de rechtstreekse oorzaak van mijn kopzorgen. Onze gesprekken domineerden de woorden ‘moeten’ en ‘doen zoals het hoort’. Een tiental jaar geleden koos ik een andere richting, na zes jaar als administratief bediende. Een loopbaan en carrière werden ‘geparkeerd’ voor support van manlief, het huishouden en de zorg voor onze kinderen. De ideale combinatie leek het. Én was het op dat moment zonder twijfel ook. Eigen ritme, eigen tempo, rekening houdend met de ongemakken van een wispelturige chronische ziekte die me vaak parten speelde. Fulltime mama en huismoeder hield natuurlijk ook die ommezwaai in … een huis en thuis met de puntjes op de i, want daar was nu tijd en ruimte voor. Zo had ook mijn mama het indertijd aangepakt … het hoort gewoon zo.

Het voorbije jaar werd uiteindelijk een jaar waarin dat ‘moeten’ een beetje ruimte maakte voor  andere dingen. Een jaar waarin enkele van mijn ‘gewoontes’ werden doorbroken. (zo staat sinds kort zonder enige gêne mijn was bij regendagen gewoon in onze living te drogen, zo loop ik sinds kort op zondag wel eens tot elf uur in mijn pyjama rond zonder me te excuseren bij onverwacht bezoek, zo maakt een vers gekookt avondmaal al eens plaats voor een kant en klaar gerecht omdat ik een engagement of uitstap gepland heb, …) Gewoon, omdat het kan en het mag, omdat ik er me goed bij voel zonder na te denken of het wel hoort of niet. Ik ben meer dan de mama, de back-up van de echtgenoot en de huisvrouw. Ook ik mag mezelf een plekje zoeken daartussen, een plekje waarin ik mezelf mag zijn en kan groeien.

En wat die strijk op zondag betreft … ik weet dat mijn vriendin me er elke keer weer op wijst met een knipoog. De kreuken komen er weer in door die T-shirt te plooien en tussen de vele andere kledingstukken in de kast te proppen. Ze heeft ergens ook helemaal gelijk maar ik ben er nog niet helemaal uit, omdat ik nog steeds met de gedachte in mijn hoofd zit … het ‘hoort zo’ dat je de was onder het strijkijzer door haalt. Maar ik kan haar wel op het hart drukken: neen, ik heb me nog nooit aan jou outfit gestoord, neen, mocht je het me niet verklapt hebben, dan wist ik niet dat jij het strijken uit huis had gebannen.

De kruimels blijven intussen steeds vaker tot na vier uur onder de keukentafel liggen … al maakten ze (een viervoeter is een ware kruimeldief) plaats voor de vacht die ons huisdier verliest. Wat maakt het uit … als ik thuiskom is er de kwispelende staart en de natte snoet die me begroet. Elke dag meer, overheerst dat warme ‘dit is mijn thuis’ gevoel. En eerlijk, is dat niet belangrijker dan de modelwoning met strakke interieurs en designmeubilair die ons voorgeschoteld wordt in de boekskes en op TV?

En mijn beste vriendin, ik beken … de strijk wordt intussen ook beperkt, elk kledingstuk passeert nog de revue, maar enkel langs één zijde!

Lees ook: Kreuken


Inge – 09/02/19

Een gedachte over “Kreuken vervolg”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s