BEINSPIRED

Wie schrijft die blijft

Wie schrijft die blijft, pen en papier als bondgenoot

Schrijven, een constante in mijn leven? 

“The most useful and healing thing about telling our own story is that we, the story teller, get to hear our story. When we tell our story from our hearts, bones and guts, from our Real Self, we discover the truth about ourselves. Doing so is healing.”Charles L. Whitfield

Ik kan me niet herinneren wanneer ik begon met schrijven. Al in mijn jeugdjaren en studententijd hield ik altijd wel ergens een notitieboekje bij. Niet eentje maar meerdere, hier en daar verspreid, in mijn nachttafel op kot, in mijn handtas, op mijn kamer thuis.

Schrijven vormde een rode draad doorheen de dagen én de nachten, doorheen de mooie momenten én de pijnlijke ervaringen. Ik schreef teksten aan mijn lief en brieven aan mijn kinderen na hun geboorte. Ik verzamel lyrics van songs die me op de een of andere manier beroeren en schrijf er mijn gevoel naast. Ik deel hersenspinsels en quotes met mijn bestie via whatsapp. Ik hou agenda’s en to do lijstjes bij.

Op een dag, het was februari 2016, pende ik op een nieuwe blanco pagina neer: “the door to wisdom is knowing yourself”. Het was meteen het begin van een bijzonder dagboek, dat van vele jaren omgaan met een chronische ziekte. De ziekte die tot op dat moment geen plekje kreeg tussen de vele andere schrijfsels en notities. De ziekte die tot die dag verdrongen werd.

En ik leerde gaandeweg:

“Je verhaal en ervaringen neerschrijven is best confronterend. Het is jezelf bijzonder kwetsbaar opstellen. Maar het werkt (in tegenstelling tot wat ik altijd dacht) ook therapeutisch. Je schrijft de dingen ‘van je af’. En bovendien, je kan anderen misschien inzichten geven, vooruit helpen of inspireren. Verrijkend voor jezelf én je omgeving!”
Inge

Fragment uit mijn dagboek – 14 juni 2018:

Onderweg, ergens tussen tandarts en bureauwerk door, tussenstop bij de boekhandel. Mijn oog valt op een bijzonder notitieboekje. Schitterend denk ik! Er liggen nog 2 exemplaren. De juiste kleur (lievelingskleur van mijn bestie) en een bijzonder opschrift: “be different babe”. Die zijn van ons! (Inge)

wie schrijft die blijft 2.jpg

Niet alleen de lievelingskleur van mijn beste vriendin overhaalden me tot de aankoop van de twee notitieboekjes. Er was meer. Op mijn Twittelijn had ik net het volgende zien voorbij komen van de hand van mijn vriendin: “Standing up and standing out as a nurse can make you a target. This has never deterred nurses in doing what they had to do to improve health and health care”. En ik reageerde onmiddellijk: “Anyway, target or not, never ever apologize for being a powerful woman! Females and careers in healthcare and far beyond”.

Ik voelde dat het er zat aan te komen. Met en naast elkaar waren we de maanden daarvoor op dreef vanuit een gevoel misschien ergens een verschil te kunnen maken voor mijn lotgenoten en haar patiënten, voor de mensen die mij als zorgverlener omringen en haar collega’s in de zorg. Kortom, voor de MENSEN waarmee we in het leven staan.

Het gloednieuwe boekje met gouden opschrift zou korte tijd later niet alleen onze dromen en plannen herbergen. Het werd ook de plek voor de pijn en het verdriet van de weerbots waarmee mijn beste maatje af te rekenen kreeg.


Ik heb een vlotte pen? 

“Wat heb jij een vlotte pen!” Ik hoorde het de voorbije weken meermaals. Ik weet niet zo goed hoe daarop te reageren. Inderdaad, ik schrijf de voorbije maanden wel vaker eens een column, een opiniestuk of gewoon een blog: schrijven, puur om te schrijven, om de dingen van me af te schrijven. Bepaalde emoties en ervaringen komen zo hard binnen dat ze uitgesproken moeten worden, dat ik ze kwijt moet. Pen en papier zijn hierbij intussen mijn gewillige bondgenoten.

Toen ik vorig jaar in een burn-out belandde, bleek papier mijn beste therapeut:

“Mijn gedachten, pijn en verdriet neerschrijven, gewoon om ze kwijt te geraken. Uit mijn hoofd, neergepend op papier. Letters, woorden, zinnen … niet om gelezen te worden maar een nette manier om “over te geven” als het ware: ‘Ik geef over, ik geef me over’.”
Liesbeth

We zijn bijna een jaar verder, een jaar waarin ik mezelf beter leerde kennen. Een jaar waarin ik diepe dalen doorkruiste, maar ook een jaar waarvan ik mateloos dankbaar terugkijk op de pure, onvoorwaardelijke liefde die ik mocht ontvangen van mensen die dat gewoon vanzelfsprekend vinden. Tot mijn verbazing ook van mensen waarvan ik voorheen niet eens wist dat ik hen zo dierbaar was.

Een burn-out brengt veel pijn en verdriet, maar tegelijkertijd ook veel warmte, puurheid en dankbaarheid voor het leven met zich mee. Alhoewel dat laatste pas zichtbaar wordt als de hemel weer gaat opklaren en de zwaarste strijd gestreden is. Een beetje zoals geheimschrift, verborgen achter codetaal: het is er wel maar het is onzichtbaar voor degene die de code niet kent.

Het boekje dat ik vorig jaar zomaar kreeg van mijn bestie, bedoeld als aanloop naar een gezamenlijk project werd onbewust mijn therapie schrift. De eerste bladzijden getuigen nog van een onverdroten enthousiasme, quotes en wilde ideeën. Mijn laatste quote als stille voorbode van mijn aankomende strijd: Do good, not better than the others; gevolgd door enkele veelzeggende lege pagina’s. Ze waren de tussenschotten voor een betalingsbewijs van de psycholoog en kopieën van ziektebriefjes.

Op 2/7/2018 schrijf ik voor het eerst mijn gevoelens van me af, het begin van mijn eigen persoonlijke therapie, de start van mijn herstel, zo blijkt achteraf.

Fragment uit mijn dagboek – 5 juli 2018

Pff een straffe madam. Iedereen vindt mij een straffe madam. Vinden, zijn en lijken zijn allemaal heel verschillende zaken en daarnaast heb je dan nog het voelen. Ik voel me alleszins NIET zo. Ik heb moeite om de kleinste, onnozelste beslissing te nemen. Het huishouden organiseren is een opgave op zich. Wat doe ik? Wat ben ik? Wie wil ik zijn? Ik wil vooral ECHT zijn. Zijn wie ik ben en niet wie ik zou moeten zijn.

‘Je wordt gemist op het werk’. Gemist om wie ik ben of om het vele, vele, vele werk die ik verzet? Ik vraag me dat oprecht af.

Vinden mensen me straf om wie ik ben of om wat ik doe?

Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn? Waarom zit die weeë bal alsmaar in mijn maag te draaien? (Liesbeth)

your_quotes_picture

Op een bepaald moment begon ik zelfs achteraan te schrijven in mijn boekje. Achteraf blijken het verhelderende nota’s te zijn. De nota’s van de momenten waarop ik beslissingen nam. Al was ik er me op dat ogenblik niet echt van bewust: het stilletjes opbouwen van nieuwe dromen en het neerschrijven van beslissende wendingen in mijn leven.

Mijn schriftje, de therapeut en bondgenoot in de strijd met mijn demonen maar ook het anker bij de wederopbouw van mijn dromen. Een gerimpeld boekje en een gerimpeld hart, herinneringen aan diep vallen en nog dieper zinken, maar ook aan langzaam terug opstaan en weer recht krabbelen, net dat beetje alerter en bewuster van mijn eigen kwetsbaarheid. Zoveel rijker ook aan onvoorwaardelijke liefde. Ik ben goed zoals ik ben met mijn sterktes en zwaktes. Ik zal het voor mezelf nog maar eens herhalen: ik ben goed zoals ik ben met mijn sterktes en zwaktes.


En of dat nog niet genoeg is “sterke vrouwen” … 

Het is bijzonder fijn, als we sterke vrouwen worden genoemd. Misschien zijn we dat ook? Maar begrijp ons vooral niet verkeerd. Met onze verhalen van fysieke en mentale ups en downs in het achterhoofd is ‘sterk’ een groot en bijzonder rekbaar woord.

“Sterk zijn is voor ons een synoniem voor …
het (h)erkennen van de sterktes in onze zwaktes en de zwaktes in onze sterktes. Dat maakt van ons allemaal gewoon ‘MENS’.”
Inge en Liesbeth

Misschien is dit wel één van de belangrijkste boodschappen die we op deze website willen meegeven in onze mijmeringen doorheen de rollercoaster van ons leven. We mogen onze sterktes nooit overschatten en onze zwaktes nooit miskennen … daarin schuilt de grootste kracht. Het is een bijzonder groeiproces met vallen en opstaan waarbij wij pen en papier voortaan altijd in de aanslag houden!

Niks mooier dan afsluiten met enkele letters, woorden, zinnen … een stukje tekst:

Het is niet de glorie die je groot maakt

Of hoe je in de spotlights reflecteert

Het is hoe je omgaat met dagen die bang zijn

Hoe je telkens weer terugkeert

Lopen, vallen, verdrinken, verzuipen

Indien nodig

En dan opstaan, lachen en weer doorgaan

“Alles wat je niet kapot maakt het maakt je sterker”

uit DANS & DWAAL – BUURMAN

wie schrijft die blijft 1.jpg

5 gedachten over “Wie schrijft die blijft”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s