BEINSPIRED

ONTmoeten

“Liesbeth, er zit een dichter verschanst op onze zolder! Hij is geïnspireerd door de blog die je schreef dit weekend én door de persoonlijke ervaringen van een van de bewoners van het huis waar hij zich op zolder schuil houdt…”
WhatsApp dinsdag 19/02 om 9u23

When nothing goes right go outside take a walk make a talk lonely man on the street scared woman in need child on bare feet. In fact, a small act it won't change it all but if you too feel small a warm touch a listen

Zo van die dagen, waarop je hoofd van alles voor je in petto heeft. Zo van die dagen, waarop je lijf die snelheid niet kan volgen. Wat kan ik me eenzaam en verloren voelen als ik me noodgedwongen moet overgeven aan mijn persoonlijke grenzen! Niks lastiger dan de confrontatie met de kloof  tussen wat ik moet, wat ik wil en wat ik kan. Herkenbaar?

Vaak kruipen mensen op die momenten diep weg onder een deken in de zetel, anderen gunnen zichzelf comfortfood of een stevige koffie, nog anderen nemen hun jas van de kapstok en trekken naar buiten … . Maakt het uit op welke manier we zin geven aan de ‘verloren’ momenten? Ik denk het niet, omdat we allemaal anders zijn, zolang  we onszelf van tijd tot tijd maar een persoonlijk moment van zelfzorg durven gunnen.

Voor mezelf mogelijk veel belangrijker: weten dat ik niet alleen ben met de kleine worstelingen in het leven. Dat is de reden dat ik graag naar buiten trek. Een frisse neus halen,  een lunch met een vriendin, een wandeling met onze hond, … én tegelijk de omgeving in me opnemen …

In de momenten van ‘verloren’ gevoel  een babbel met vrienden of een toevallige ONTmoeting met een voorbijganger op straat en het besef dat iedereen momenten kent waarop hij of zij zich ontredderd voelt? De openhartige babbel met de overbuurvrouw, de helpende hand bij het oversteken van de oudere man met rollator, het huilende kind dat spontaan gaat lachen na het aaien van onze maar-al-te-graag-aandacht-krijgende viervoeter, … .

We staan er denk ik persoonlijk niet vaak genoeg bij stil, hoe een gebaar van wederkerigheid en begrip niet alleen onszelf te midden van kleine en grote ontreddering maar ook de mensen om ons heen redt van de eenzaamheid. Relativeren met de hulp van toevallige voorbijgangers om ons heen is van tijd tot tijd een heel goed medicijn tegen de eigen eenzaamheid.

En af en toe blijf ik verwonderd (even uitgeput maar wel voldaan) achter: de onzekere blik en de afhangende mondhoeken -bij jou én bij mij-, veranderen plots in oogcontact en een voorzichtige glimlach -bij jou én bij mij-. En dat allemaal in dat onvoorziene kleine moment van de helpende hand of het luisterend oor …


Inge – 19/02/19

Een gedachte over “ONTmoeten”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s