BEFRIENDS

Eenzaamheid ‘out of the blue’

Deze namiddag kreeg ik “out of the blue” dit prachtige essay ‘Tuimelingen in het niets’ van Bernard Dewulf doorgestuurd via een goede vriend van mij. Net een dag nadat ik over het onderwerp een uitgebreide WhatsApp conversatie gevoerd had met mijn bestie.

Onze WhatsApp berichten zijn trouwens volledige op zichzelf staande blogs. – Maar hier volledig terzijde natuurlijk. –

Liesbeth

De WhatsApp conversatie was uiteraard ook bij mij blijven hangen, Liesbeth.

Laat de ‘ter zijde’ gerust buiten beschouwing want het mag er zeker bij! Onze oprechte, diepgaande, soms heel ernstige, soms best hilarische babbels zijn een absolute inspiratiebron en dragen zo ontzettend bij aan mijn groeiproces, jouw groeiproces, onze ruimere kijk op het leven. Dankbaarheid is het woord!

Inge

In de ‘weekend-dus-chill-in-pyjama-modus’ van de zondagochtend wou ik iets té snel een tweet de wereld insturen want je had me getriggerd met dit stukje tekst:  Why “How are you?” is difficult to answer when you’re sick so often: De link in mijn mailbox met jouw reactie erbij: “Ik herken stukken bijna letterlijk in wat jij me vertelt, niet alles maar toch grote stukken.”

Ik wist het, je wou terugkomen op onze WhatsApp conversatie van de dag ervoor. Want ik had toen al aangegeven dat ik er iets wou over neerschrijven, over het gevoel van eenzaamheid dat mij soms overvalt. Zelfs te midden van de vele warmhartige mensen om mij heen en in de vele engagementen die ik opneem.

Schermafdruk 2019-03-05 11.07.03

Gelukkig was jij al bij de pinken op deze regenachtige zondagmorgen en wees me op het volgende:

“Loneliness expresses the pain of being alone and solitude expresses the glory of being alone”

– Paul Tillich-

Waarop ik zonder aarzelen mijn Tweet offline haalde en een nieuw bericht plaatste. De #solitude werd vervangen door #loneliness. Want dat was de enige en juiste betekenis die ik er wou aan geven! En voor de verandering mondde dat opnieuw uit in een, op zijn minst filosofische, WhatsApp-sessie onder vriendinnen.

In het Engels bestaan er namelijk 2 verschillende woorden om het begrip eenzaamheid te omschrijven: loneliness en solitude. In het Nederlands daarentegen moeten we het in alle betekenissen van het woord doen met een zelfde begrip ‘eenzaamheid’. Zoals velen onder ons verkeerdelijk denken is eenzaamheid geen synoniem voor alleen zijn: Eenzaamheid is een gevoel, alleen zijn is een situatie.

Dit citaat uit het eerder vermelde essay raakte mij onmiddellijk:

Waar wij samenkomen, ontdekken we elkaars eenzaamheid. Waar wij elkaar naderen, leggen we elkaar graag bloot, maar slechts tot aan onze grens. Daar eindigen wij voor elkaar. Verder raken we nu eenmaal niet.

Als we eerlijk zijn, moeten we toegeven eenzaamheid behoort tot de taboesfeer. En ik besef ik ben gezegend, ik kan me niet herinneren me ooit al eens echt eenzaam gevoeld te hebben.

Liesbeth

Ik ben dankbaar dat wij elkaar keer op keer vinden in onze conversaties online en offline. Dit is het gevoel die blijft hangen voor mij:

“in alle verschillen en gelijkenissen tussen ons, zit iets verweven wat we bij elkaar keihard herkennen en we elkaar daardoor erkennen. Erkennen van het hoogste niveau! #soulmates

Heb je dat dan echt nooit, dat gevoel, eenzaam te zijn?

Dan slaat bij mij de angst toe. En het klinkt echt zo stom. Ik heb een warm gezin, een uitgebreide vrienden- en kennissenkring, een netwerk en zoveel engagementen. En toch … soms ervaar ik eenzaamheid. Een ‘out of the blue’ angst voor ‘de leegte’, bijvoorbeeld na een fantastische dag onder mensen. Het is maar hoe je die angst voedt natuurlijk. En ja hoor, ik slaag er telkens weer in om het te counteren, om te relativeren en mezelf op het matje te roepen.

Er is ook nog dat andere gevoel van eenzaamheid. Dat wat mijn bericht op Twitter bevat. En dat is een veel groter taboe. De eenzaamheid die ik ervaar door iets niet uit te spreken. Door stukjes van mezelf voor mezelf te houden om de mensen om me heen te sparen, te beschermen, niet te hard te raken. Ook dat ervaar ik als eenzaamheid. En daar wringt heel af en toe het schoentje. Dat gevoel heb ik niet altijd onder controle en dan durft de angst al eens toe te slaan.

Net daarover ging ook onze conversatie die zaterdag. En weet je … ik ben een bijzonder content mens, dat dit taboe niet tussen ons in staat in onze gesprekken op WhatsApp, die complete blogsessies van ons die niet altijd voor publicatie vatbaar zijn.

Dank je wel daarvoor!

Inge

your_quotes_picture(38)

 

Meer over #eenzaamheid:


Liesbeth en Inge – 03/03/19

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s