BEFRIENDS

N-I-V-E-A …

Of … niet invullen voor een ander

Zaterdagmorgen, de uitgelezen morgen voor het uitwisselen van krantenkoppen. Even geen race tegen de klok. Al is uitwisselen een groot woord misschien. Terwijl mijn krant nog gezellig wakker ligt te worden in de brievenbus is die van mijn vriendin al helemaal verslonden. Tijdens weekdagen heeft de ochtendstond goud in de mond, op zaterdag vooral slapers in de ogen.

Goud in de mond of slapers in de ogen het maakt in elk geval niet uit als ik mijn maatje op WhatsApp tref. Ik ben gretig aan het doordrammen, goedbedoeld vriendinnen-advies: “Liesbeth, “landen” op vrijdagavond na een drukke werkweek is een goed idee!” Ik spreek uit ervaring of wat? Niet dus! Taferelen waarbij we in een valse overdrive van ‘dit klusje gaan we nog snel even klaren’ een teen stoten aan een verdomd in de weg staand kastje, ons hoofd bezeren aan de niet-opgemerkte openstaande wasmachine, een bokaal of blik mét inhoud in de grond laten kletsen, … . Herkenning alom!

Ze kent me te goed. “Niet invullen voor de ander hé, Inge”, is het antwoord (met knipoog weliswaar) dat ik krijg. Stout! Want ze weet hoe hard ik worstel met het al dan niet afwerken van een coachingstraject.

Tussenstand 1-0.

Intussen is ze al gretig bezig screenshots van krantenkoppen aan het doorsturen. Ja natuurlijk, hoe kan het anders? Ons oog valt zo vaak op dezelfde onderwerpen. De voorbije weken vroegen we het ons wel vaker af: is hier Artificial Intelligence in het spel of zo? Hoe kunnen die journalisten weten waarover wij de voorbije week met elkaar spraken of wat ons bezighield? Weekendedities van kranten slagen er keer op keer in om op onverklaarbare wijze onze gesprekken van de afgelopen week te verzamelen en te publiceren, toeval of wat?

Ik geef aan dat ik straks de tijd neem voor de artikels onder de krantenkoppen, als ik helemaal wakker ben en die onafgewerkte huishoudklusjes van de vrijdagavond achter de rug heb. Daarop krijg ik een fantastische reactie: “Voila, straks kan je dan alle voorgesorteerde onderwerpen helemaal lezen.” Ik moet hard lachen en kan het niet laten: “Dat noemen we dan niet voor de ander invullen?”

Tussenstand 1-1.

De voorbije week werd er een en ander af getelefoneerd en heen en weer bericht. Niets anders dan anders eigenlijk. Alhoewel. Gisterenavond kwam ik tot het besef dat ik nogal eenzijdig aan het doordraven was geweest. Ik moest precies heel veel kwijt en maakte gretig gebruik van het luisterend oor van mijn beste vriendin. Ik had er in mijn eigen chaos niet eens bij stilgestaan dat ze zelf ook een bijzonder drukke werkweek met heel wat overlegmomenten en vergaderingen had.

Een instant schuldgevoel kwam opzetten bij die gedachte. Het moest me van het hart en ik stuurde opnieuw een berichtje de WhatsApp-ether in. Terwijl het vinkje blauw kleurde en dus ‘gelezen’ aangaf, wist ik al welk antwoord er op zou volgen. Want ik besefte dat mijn excuses een ‘invulling’ waren van mijn eigen gevoel. Op onze eigen ludieke-onbegrijpelijk-voor-buitenstaanders manier, maakte ze ook hier weer een grap van: “Inderdaad Inge, gelukkig kom je tot het besef dat je me opgeslokt hebt deze week!”

Het zat eraan te komen, tussenstand 2-1.

Ik hou van onze gesprekken, ik hou van de toon in onze humor die voor buitenstaanders misschien onverstaanbaar is, ik hou van de manier waarop wij er zowel evenwichtig als onevenwichtig voor elkaar zijn. Ik hou … van jou!

Weet je nog dat je begin deze week een ‘GIF’ naar me stuurde, Liesbeth? Ik kan me niet meer herinneren wat de aanleiding was maar je zond me een innige knuffel tussen Masha en haar beer door. Ik kon die virtuele omhelzing en de boodschap eronder op dat moment echt waarderen. Een instant gelukkig gevoel overviel me, samen met een traantje van oprechte dankbaarheid voor zoveel vriendschappelijke liefde.

Screenshot_20190316_160951_com.android.gallery3d

Oeps!? Heb je dat ook soms, een gevoel waardoor je overmand wordt (lees ook: er zijn zo van die dagen)? Een gevoel dat je haast niet durft uit te spreken door de vele te verwachten spontane invullingen uit je omgeving. Wel ja, dat heb ik! Echt, jij ook? Je hoeft je daarvoor dus absoluut niet te excuseren of te schamen.

Het brengt me terug tot bij een van de krantenartikelen die je me deze morgen door stuurde en hier nu onder mijn neus ligt. Niet te geloven wat Otto-Jan Ham bevestigt in Het Nieuwsblad:

Wat is het allerbelangrijkste dat jij verwacht van echte vriendschap?
“Dat er juist niets verwacht wordt. Mensen hebben zo snel een oordeel over je klaar. Het mooiste aan vrienden is dat ze voorbij je minder goeie kanten kijken en begripvoller zijn.”
En iets verder luidt het:
“Soms verlies ik mezelf zo hard in mannelijke vrienden – wat een fantastisch mens – dat het bijna naar verliefdheid kantelt.”
Otto-Jan Ham
Het Nieuwsblad zaterdag 16 maart 2019

Ik kan alleen maar bevestigend knikken … ik hoef me niet te excuseren voor mijn opslokgedrag van de voorbije week. Jij hoeft dat ook niet te doen na het delen van het warme (op dat moment zo deugddoende) plaatje van die oprechte knuffel tussen Masha en de beer.

Otto-Jan, vandaag ben jij onze held door je openhartigheid … die innige vriendschapsband? Het kan en het mag, in de ander een fantastisch mens zien!

Tussenstand?

Geef ons toch maar liever gewoon de wederkerigheid binnen onze vriendschap zonder scores en tussenstand, geven en nemen … onvoorwaardelijk en met liefde!


Inge – 16/03/19

2 gedachten over “N-I-V-E-A …”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s