BEHEALTH

Gezondheidszorg van morgen … begint vandaag

Gisterenochtend …

om 5u30 de wekker gezet. Een half uur later met een gerust gevoel (want er is opvang voor mijn kinderen vandaag, er staat eten klaar, mijn moeder doet uitzonderlijk de was en de plas, manlief uit werken op zaterdag, …) de wagen in en onderweg. Afspraak aan de oprit van de autostrade. Smartphone nog even opladen onder het rijden door, carpool parking oprijden, overstappen bij mijn vriendin. Waze aanzetten. Samen onderweg naar hartje Brussel. Tussendoor een toiletpauze en een moment voor het innemen van mijn medicijnen.

De technologie loodst ons zonder enig probleem de ondergrondse parking in en eenmaal uit de parkeergarage ligt ‘the place to be’ pal voor onze neus. Klaar voor een boeiende en inspirerende dag tijdens een Connected Healthcare Congres waar stakeholders allerhande vertegenwoordigd zijn. Een onderonsje onder een aantal “Belgian Healthcare Influencers” om het met een groot woord te benoemen. Panelgesprekken, netwerken, een lekkere maaltijd, koffiepauze én vestiaire allemaal inclusief. Het lijkt zo gewoon?!

Belgian Healthcare Influencers, een groot woord, dat is het inderdaad. Eigenlijk zijn we gewoon burgers die allemaal op de één of andere manier ‘bijdragen’ aan de gezondheidszorg. Tijdens de eerste panelronde ben ook ik aan het woord. Mijn naam is vergezeld van de titel ‘patient expert’. Dat andere grote woord waar ik moeilijk mee om kan.

In alle bescheidenheid en eerlijkheid, ik voel me geen – vandaag niet maar ook anders niet – expert. Ik voel me hier vandaag geen patiënt en ook dat wil ik graag duiden: “ik heb een ziekte maar ik ben ze niet”. Een (chronische) aandoening of kwetsbaarheid kan en mag mensen niet langer in een hokje of silo laten verdwijnen. Dat is voor mij persoonlijk ook een belangrijke boodschap die ik vandaag wil delen.

“Net daar waar ruimte is om los te komen van het patiënt zijn en we ons als burger&mens kunnen&mogen gedragen is de inbreng van patiënten een unieke meerwaarde.”

Inge

Gisteren 16u30 …

We komen aan het einde van een drukke en ietwat vermoeiende – vol prikkels en uitdagingen – maar tegelijk bijzonder boeiende dag. We deden net heel wat impressies op en willen er zo graag nog zoveel aan toe voegen, over uitwisselen en aftoetsen bij elkaar. Maar even wordt het stil.

Waze loodst ons door hartje Brussel, multiculturele stad met een mix van nationaliteiten en maatschappelijke sterktes, zwaktes en pijnpunten. Het valt me nog eens te meer op terwijl we door die straatjes en over de pleinen komen. Een realistische weerspiegeling van de maatschappij waarin we leven, buiten de muren van het hotel waar de conference plaats vond. Ik ben heel even in mezelf gekeerd.

Vandaag, the day after …

En ik kon een en ander laten bezinken. Mijn bestie ook. Daar gaan we weer! Onze typische WhatsApp gesprekken komen op gang. En ik kan het niet laten om ook dit nog eens aan te halen: “Weet je Liesbeth, we zaten gisteren met een hoop mensen samen, in een open en respectvolle sfeer. Geen onderscheid maar met deze verstandhouding:

“Een shift van patient-centered naar citizen-centered care: Als burgers met allemaal maatschappelijke verantwoordelijkheid (rechten én plichten) ongeacht ziek/gezond, health/wealth, titel/geen-titel; ingebed in onze opvoeding met respect voor onszelf en elkaars kwetsbaarheid. Empowered vanuit de visie: We all are human!”

Inge

En toch … er is iets wat je gisteren aanhaalde tijdens het debat rond de ‘empowered patient’. Er werd niet echt dieper op ingegaan tijdens de panelgesprekken. Nochtans is het een element van onschatbare waarde en een inzicht waar we ábsoluut ook moeten op inzetten. Ik weet dat je het harder dan ooit ervaart na jouw carrière wending waarbij jouw beeld op gezondheidszorg niet langer enkel vanuit de tweedelijns gevoed wordt maar waarbij ook nulde en eerste lijn betrokken zijn.

“Het gaat er niet alleen om allerlei toepassingen en systemen te creëren, data te verzamelen en te analyseren. Het gaat er ook om dat burgers (patiënten) die toepassingen en systemen leren kennen, er een omkadering voorzien wordt en educatie ingebed is.”

Liesbeth

We hebben echt wel grote nood aan omkadering rond TOEGANKELIJKHEID, BASISEDUCATIE, VERTROUWEN, AUTONOMIE en EMPOWERMENT binnen gezondheids- en welzijnszorg.

Weet je tot welke bedenking ik nu kom? De conference van gisteren was op zijn minst afwijkend van alle andere die ik voordien al ervaren heb. We zaten samen met ‘mensen’ geen ‘titels’. Op een positieve, open en opbouwende manier wel te verstaan met wederzijds respect voor ieders eigenheid. De Twitterfeed met de #BHCT19 bevestigt dat absoluut  maar zou ons te ver afleiden om er hier en nu verder op in te gaan.

En toch …

De terugreis en de confrontatie met ‘the real world’ doorheen centrum Brussel zette me weer helemaal met mijn voeten op de grond. Ik dacht dat ik gisteren écht mee een verschil maakte met mijn bijdrage. Ik twijfel er niet aan en in alle bescheidenheid weet ik dat wat ik te vertellen had er toe deed. Maar daar gaat het niet alleen om.

Het is zo vanzelfsprekend …

toegankelijkheid!

Letterlijk, de wagen of de trein kunnen nemen, geconnecteerd via SoMe met de rest van de wereld, Nederlands, Frans en Engels door elkaar horen, (min of meer) begrijpen en op kunnen aanvullen, de ruimte om binnen je gezin aan zelfontplooiing te kunnen doen ondersteund door familie, toegankelijkheid tot medicijnen en een bijna directe lijn met een (huis)arts en (huis)apotheker in het kader van een (chronische) aandoening of kwetsbaarheid, … Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend!?

En ik denk …

Ik ben hier gewoonweg met mijn gat in de boter gevallen!

Een opengetrokken debat onder gelijkgezinden – of toch minstens mensen die allemaal graag willen bijdragen aan de vooruitgang en de uitdagingen binnen onze gezondheids- en welzijnszorg – dat voelde ik in een roes van prikkels en gedeelde kennis en ervaringen gisteren. Een realiteitsgetrouw beeld op het eerste zicht. De ontnuchtering komt echter meestal pas the day after …

Het leek zo waarheidsgetrouw om gisteren in die openhartige sfeer het debat mee op gang te trekken, mensen (burgers) onder elkaar allemaal samen. Maar eens te meer kom ik tot het besef dat we niet allemaal bevoorrecht zijn en er nog zoveel bruggen dienen gebouwd te worden naar een écht realistisch beeld van de werkelijkheid. Die wereld waar we het minste benul van hebben en waarin nog steeds niet elke Belgische inwoner de weg kent, neemt of kan nemen naar een toegankelijke en rechtvaardige basisgezondheidszorg.

De burger aan het stuur van zijn eigen gezondheid? Er is nog een lange weg te gaan … digitale (r)evolutie waar gegevensverzameling hot topic is? Voor heel wat mensen een ver van mijn bed show. Data interpretatie … mogelijk een nog grotere uitdaging! Je haalde het gisteren ook al aan tijdens de debatten Liesbeth:

“Het is voor de patiënt/burger niet het belangrijkste hoe we data verzamelen maar vooral waarom en misschien kan face-to-face soms meer het belang geduid worden zelfs als het over delicate en intieme data gaat.”

Liesbeth

Hét domein waarin de mens centraal staat: gezondheids- en welzijnszorg, zal – als je het mij vraagt –  altijd door, voor en met mensen gedragen worden. Laten we de technologie daarbij omarmen maar dat menselijke aspect vooral nooit of  te nimmer uit het oog verliezen!


Inge & Liesbeth – 24/03/19

Een gedachte over “Gezondheidszorg van morgen … begint vandaag”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s