BEINSPIRED

“Doe Foort”

Deze tekst: “Als eenvoud het nieuwe jaar siert, dan krijgt intens geluk een volle kans”, las ik enkele jaren geleden op een nieuwjaarskaartje dat me toegestuurd werd door een vroegere werkgever. Het is een traditie die we in eer houden, intussen al meer dan 10 jaar na mijn ontslag. Ik voelde me in het bedrijf op mijn plaats tussen een fijne groep collega’s. De meeste leerde ik al veel eerder kennen tijdens mijn jeugdjaren, toen ik er in de zomermaanden vakantiejobs deed. Er aan de slag gaan voelde goed, een beetje als thuiskomen in een vertrouwde omgeving. Na vijf jaar besliste ik toch om ontslag te nemen. Het was geen gedwongen keuze maar tegelijk boden de omstandigheden weinig andere mogelijkheden.

Ik was ziek en had aanhoudende klachten. Keer op keer kwam ik te laat op het werk ’s morgens. Keer op keer bleef ik vele tientallen minuten van mijn bureau weg onder het werken door. Niet fijn voor mezelf, evenmin voor mijn collega’s. Elke keer met dezelfde reden: ik zat op het toilet met hevige buikpijn. Ik deed er niet moeilijk over, en haalde de verloren minuten, kwartieren, uren op een ander moment in. Mijn werkgever deed er evenmin moeilijk over en mijn excuses werden telkens weer met begrip aanvaard. Er was ruimte voor open communicatie en wederzijds respect.

De wispelturigheid van mijn aandoening, een gezin met twee kleine kindjes en een derde op komst, de carrière wending van mijn echtgenoot, de overname van het familiebedrijf van mijn ouders door mijn broer, … Er drongen zich enkele beslissingen op en daar zaten we dus tijdens een open en vertrouwelijk gesprek, mijn werkgever en ikzelf, rond de tafel. Een ontslagbrief in onderling akkoord werd opgesteld en ondertekend. Ik liet de fijne collega’s en een gemoedelijke werksfeer achter en ook een stukje van mezelf: geen persoonlijke professionele groei ‘zoals dat hoort’ met een licentiaatsdiploma. In ruil ging ik een periode tegemoet van rust, in mijn eigen vertrouwde omgeving. Rust voor mezelf en voldoende ruimte voor mijn jonge gezin, rekening houdend met de grenzen van mijn lichaam.

“Als eenvoud het nieuwe jaar siert, dan krijgt intens geluk een volle kans.” De tekst die ik meteen neerpende in mijn dagboek toen het kaartje in de bus viel en ik de envelop openmaakte. Met daar onmiddellijk achter genoteerd, hun naam. De tekst en de afzender … ze horen perfect bij elkaar!

Als er één ding is dat ik doorheen mijn korte carrière in het bedrijf leerde was het wel dat “eenvoud siert”. Ik leerde niet alleen een strenge maar rechtvaardige werkgever kennen, ik leerde ook een koppel zaakvoerders kennen met het hart op de juiste plaats. Het bedrijf, met initialen DF, werd door de zaakvoerder zelf altijd ingevuld als ‘Doe Foort’. Voor een buitenstaander klinken die woorden ongetwijfeld hard, de nuances binnen de bedrijfscultuur bewijzen het tegendeel. ‘Doe Foort’ stond niet alleen voor degelijk werktempo en de slogan ‘klagen en zagen staat niet in het woordenboek’. ‘Doe Foort’ stond evenveel voor doe maar gewoon, eenvoud siert, geen woorden maar daden. Ik heb het hen nog nooit verteld, maar deze mensen lieten een bijzondere indruk op me na. Als drijvende krachten van een intussen al vele jaren bloeiend en groeiend bedrijf met verschillende filialen in binnen- en buitenland zijn ze de eenvoud nooit verleerd.

Het siert hen ongelofelijk. Nog steeds zie ik dezelfde werkgever en mensen als onze wegen toevallig kruisen, het koppel dat nooit vergeten is hoe ze met de blote hand ooit zelf hun vrachtwagen in- en uitladen en Vlaanderen rond toerden om materialen uit te leveren. Diezelfde mensen ook, die onderweg ups maar ook downs hebben gekend en zelf ook klappen kregen in het leven. Diezelfde mensen die de eenvoud van het leven en daarbij ook het respect voor de mensen rondom zich nooit vergeten zijn onderweg.

De tekst op het nieuwjaarskaartje schudde me wakker: eenvoud is geen synoniem voor meer of minder maar staat vooral synoniem voor geluk, intens geluk. Het maakt eigenlijk niet uit hoe je dat zelf invult. Op het moment dat ik mijn werk opgaf en voor mijn gezin en gezondheid koos keken verschillende mensen in mijn richting met een bedenkelijke blik. Leeftijdsgenoten rondom mij waren aan het groeien en bloeien in hun job en hun carrière. Ze traden op de voorgrond, verkenden de wereld, namen uitdagingen aan.

Ik koos een andere weg, die van mama en echtgenote, ook al had ik jaren gestudeerd. Af en toe voelde ik me daar slecht bij. Het leek zo eenvoudig voor omstanders, dat wat ik ‘maar’ voor mekaar moest weten te krijgen. Ik heb me er vaak minderwaardig door gevoeld. Ik was eigenlijk altijd al het stille meisje geweest, dat tussen neven en nichten op de achtergrond bleef. Fietsen kon ik pas toen ik acht werd, zwemmen op mijn twaalfde. Het meisje met het luie oog en de ‘plakker’ op haar gezicht. Het magere en tengere kind tussen haar leeftijdsgenootjes. De klasgenote die knalrood werd toen ze een spreekbeurt moest geven.

Lees verder: ‘Op eigen tempo voluit’


Inge – 03/04/19

Een gedachte over ““Doe Foort””

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s