BEINSPIRED

Op eigen tempo ‘voluit’

De keuzes die we maken worden niet alleen van buitenaf gestuurd. Ze worden voor een groot stuk mee bepaald door wie je bent en hoe je naar jezelf kijkt. Toen ik mijn job als bediende inruilde voor een leven achter de schermen als mama en echtgenote, stak een minderwaardigheidsgevoel plots opnieuw hevig de kop op, zonder dat ik me er bewust van was. Het is pas een drietal jaar geleden dat ik mezelf er mee durfde te confronteren.

Dagboekfragment – 2/04/16
Ik ben gaan inzien, na veel nadenken en piekeren, dat ik mijn dagdagelijks leven eigenlijk best wel ben gaan afstellen op mijn ziekte. De keuze om mijn werk op te zeggen, onder het mom dat dit beter zou zijn voor ons gezin en de kindjes. Ook onder het mom dat ons mama het bureauwerk en de technologie niet meer zo goed meester was. En ook onder het mom dat Kristof mij meer nodig had om de zelfstandige zaak verder uit te bouwen … Allemaal camouflage om te zeggen: Inge doe het rustiger aan! Dus eigenlijk alle keuzes in functie van de colitis ulcerosa! Maar zeg nu zelf: ik zie heel veel mama’s die het wel allemaal weten te combineren. En in de weekends hebben zij nog genoeg energie om de kids rond te brengen, te poetsen, de was en de plas, …!?
Heel erg confronterend wanneer al die puzzelstukjes samenvallen!
Mijn eigen kleine wereldje bestaat uit het combineren van voldoende rust overdag met zelfstandig, volgens eigen ritme, uitoefenen van bijkomende activiteiten zoals de boekhouding en de zorg voor de kids. Maar voldoende rust en structuur overheersen alles! Ik heb dit heel lang niet willen erkennen en onder ogen zien. Veel te lang. Het wordt dringend tijd om wat meer voor mezelf te zorgen. Tot hiertoe deed ik de dingen wel al op een rustiger tempo, maar erg verborgen, zodat het niet opviel. Ik stopte dat altijd al goed weg. En daar kruipt verdorie ook veel energie in. Maar ik wil er niet de aandacht mee trekken. Doe maar gewoon, liefst.
Wat me opvalt is dat ik steeds beter mijn ‘echte’ vrienden leer kennen. Het doet pijn te voelen dat die eerder zeldzaam zijn. Als puntje bij paaltje komt, dan is het echt elk voor zich. Mensen laten je vallen. Ze hebben geen onberekenbare vriendin nodig, eentje die soms afhaakt vanwege de vermoeidheid of de buikpijn. Tegelijk komt soms uit onverwachte hoek een warm gebaar door mensen waar je het niet zou van denken, een stevig schouderklopje of bemoedigende woorden.

Met mondjesmaat maakt de onzekerheid intussen plaats voor het vertrouwen in mijn eigen misschien eenvoudige maar unieke plekje tussen neven en nichten, tussen klasgenoten van toen en carrièremakers van nu. Het leven neemt soms vreemde wendingen. Mensen veranderen door wat hen overkomt, groeien en bloeien met of zonder (gezondheids) zorgen, ieder op zijn eigen tempo.

Ik leerde intussen met vallen en opstaan dat het niet uitmaakt wat je doet in het leven, of dat een carrière uitbouwen is of je kiest om een rol als mama en echtgenote op te nemen. Als je je maar oprecht gelukkig kan voelen in de eenvoud van elke dag en in dat wat je doet en bijdraagt. Zelfs als je daar de onvoorziene omstandigheden van een wispelturige ziekte moet bijnemen.

Af en toe blijft het confronterend, dat wel. Ik glipte voor een stuk door de mazen van het ‘opvangnet’ door mijn keuze om als zelfstandige aan de slag te gaan. Mijn verzekering ‘gewaarborgd inkomen’ is daar het grootste bewijs van en het staat ook zwart op wit als uitsluitingsclausule vermeld: “voor de duur van de verzekering is elke ongeschiktheid ten gevolge van de inflammatoire darmaandoeningen evenals alle gevolgen en verwikkelingen ervan niet verzekerd.”

Met de ‘Doe Foort’ gedachte in mijn achterhoofd probeer ik het los te laten. Alles vindt zijn weg, ook als het tegen slaat. Waar ik de voorbije jaren het vangnet vormde voor pijntjes en zorgen klein en groot van echtgenoot en gezin, daar investeerde ik ook in mijn eigen vangnet om zonder dat gevoel van waardeloosheid en nutteloosheid actief te kunnen blijven op mijn eigen tempo. Met die gedachte ga ik elke avond opnieuw met gerust hart slapen.

En de spreuk waar ik het in een vorige blog ‘Doe Foort’ over had? Die krijgt intussen een vaste plek vooraan in mijn dagboeken, elk jaar opnieuw, met deze aanpassing: “Als eenvoud het leven siert, dan krijgt intens geluk een volle kans.”

Een dikke merci is hier op zijn plaats, aan wie de eenvoud van elke dag hoog in het vaandel draagt en op een respectvolle manier naar het leven en de mensen om zich heen kijkt. Ik geloof er echt in, dat geluk dan een volle kans krijgt.


Inge – 03/04/19

Een gedachte over “Op eigen tempo ‘voluit’”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s