BEINSPIRED

Verlengd weekend

Enkele weken geleden voerden we de discussie tijdens het avondeten: “Gaan we met Pasen een verlengd weekend weg?” Al vele jaren doen we het, er een paar dagen tussenuit. Niks groots en niks ver. Gewoon even weg. Want eerlijk, het voorjaar staat volledig in teken van het vele werk en de deadlines die gehaald moeten worden. Dat weten te overbruggen tot aan het grote zomerverlof is zwaar, héél zwaar. Om tussendoor even te ‘landen’ en mekaar ‘terug te vinden’ moeten we precies de deur even achter ons kunnen dichtdoen.

Ik ben normaal de grote voortrekker maar dit jaar twijfelde ik en uiteindelijk beslisten we om gewoon thuis te blijven en het werk (proberen) loslaten. Ik had er geen duidelijke verklaring voor, voor mijn uitzonderlijk gematigd er-even-tussenuit enthousiasme.

We zijn intussen een week na Pasen en ik heb er geen spijt van dat we niks boekten. We bleven gewoon thuis en hebben met volle teugen genoten. De poort van de loods bleef niet volledig dicht, de vrachtwagen stond niet helemaal stil, het slot op mijn bureau ging er een paar keer af. En toch … we hebben tussendoor ook écht genoten.

Niet alleen een week maar ook alweer enkele stress momenten verder en ik heb er plots nood aan om me even af te zonderen. Ik kan me die luxe veroorloven. En ik voel me er al een tijdje niet meer zo schuldig om. Een overdosis aan prikkels of een onzeker moment of bezorgdheid vraagt om zo een korte time-out, heb ik intussen geleerd. Dus bekeek ik net de aflevering van De Columbus waarin Wim Lybaert TV-kok Jeroen Meus meeneemt in zijn ‘sjiekenbak’.

Fantastische beelden van schitterende staaltjes natuur onderweg naar IJsland. Absoluut. Maar minstens even fantastisch; mekaars aanwezigheid, diepgaande gesprekken, verbondenheid en vriendschap.

Jeroen verwoordt het op het einde van de aflevering zo mooi dat ik er helemaal ontroerd van ben:

“De essentie van het leven? Dat is het leven. Punt. Nu. Vandaag. Hier.”

En nu weet ik het absoluut zeker. Het verlengd weekend dat voorbij is zonder bestemming, gewoon thuis? Het was perfect … door mekaars aanwezigheid, diepgaande gesprekken, verbondenheid en vriendschap! We kregen er zomaar even een stralende zon bovenop. Dat maakte het helemaal af.

Ik heb genoten van die paar uurtjes in de duinen met mijn gezin. We hadden belegde broodjes en een drankje mee van thuis. Pure eenvoud op een handdoek met het zand tussen onze tenen. Ik zag de kinderen gelukkig. Gewoon. We waren even allemaal samen en zowel papa als mama hadden aandacht voor hen én voor mekaar.

Ik heb genoten van een zonnige vrije vrijdagnamiddag. Gewoon. In eigen tuin en in goed gezelschap. Dat van mijn beste vriendin. We praatten bij momenten honderduit, andere momenten was het muisstil met spelende kinderen op de achtergrond. Dat voelde helemaal perfect, comfortabel en vertrouwd.

Ik heb genoten van de toevallige barbecue in de tuin die we eraan koppelden met onze beider gezinnen, van het etentje met mijn familie en de superknuffel van mijn kleine nichtje, van het terrasje en de apero onder kennissen en het stukje tonijn op mijn bord naar persoonlijke wens aangepast door de chef, …

Ja Jeroen, je hebt helemaal gelijk, loslaten moet je inderdaad kunnen! Lang geleden kon ik het helemaal niet. Iets later dacht ik dat je daarvoor misschien uitzonderlijke bestemmingen nodig had en perfecte settings, zoals ons heel vaak voorgeschoteld wordt via media en reclame.

Maar zoals je daar in de uitzending vertelt, tegenslag doet je stil staan bij de essentie van het leven. En tegenslag komt in vele gedaanten en onder verschillende vermommingen. Soms met een nog comfortabele afstand, soms gevaarlijk en bijzonder confronterend dichtbij. Het heeft mij geleerd dat de essentie van het leven voor mij niet langer om idyllische plekjes en grootse dingen vraagt. Die creëer je gewoon zelf. Hier en nu.

Soms alleen. Zoals nu in dit verloren moment hier achter mijn PC, ontroerd door die ene aflevering van een TV programma, nog even mijmerend. Of gisterennamiddag wanneer een comfy dekentje even warmte biedt wanneer de vermoeidheid genadeloos toeslaat na een voormiddag van hard werk.

Soms samen. Zoals die vrijdagnamiddag, twee tuinstoelen in de zon en blote voeten in het gras, een gesprek onder beste vriendinnen en typische lachbuien die daar (hoe dan ook) bij horen. Of de tenen in het zand, samen een belegd broodje eten en beachtennis spelen mama-papa versus kids.

Dát was wat ik moet gevoeld hebben in aanloop naar het paasweekend: het wordt perfect zoals het is, met wie en waar ook. Ja, zelfs gewoon thuis! Mijn gematigd er-even-tussenuit enthousiame bij deze helemaal verklaard:

De essentie van het leven? Dat is het leven. Punt.

Nu.

Vandaag.

Hier.


Inge – 25/04/19

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s