BEHEALTH

Autonomie

“Je nam me in jouw tweet mee naar een herinnering, John. Iets waar we, naar mijn mening, nog steeds te weinig bij stil staan … die ervaring met en beleving van ons verblijf in een ziekenhuis:

“Ik word verhuisd naar de longafdeling naar een meer persoonskamer… Ik snap wel dat ik medisch gezien daar thuis hoor met dit probleem. Maar blij word ik er niet van.”

Ziekenhuisopname

Het is ongetwijfeld één van de dingen waar velen onder ons niet echt naar uitkijken. Dat moment waarop we in het ziekenhuis (moeten) worden opgenomen. Vaak blijft een verblijf beperkt in tijd en beleving terwijl het ons andere keren niet mee zit en een ziekenhuisverblijf een heel intense ervaring wordt.

Ikzelf be-leef al vele jaren een chronische aandoening, colitis ulcerosa. De ziekte nam me intussen – los van de reguliere consulten bij mijn behandelend arts – al meermaals mee op avontuur binnen de muren van het ziekenhuis.

Vele korte verblijven, dagopnames waarin onderzoeken gepland staan of medicatie wordt toegediend. Een paar keer verbleef ik er langere tijd. Aansterken noem ik het, op die momenten waarop mijn aandoening me met uitputting verslaat en de grove middelen moeten worden ingezet.

Verademing … niks van aan

Ik was negenentwintig en pril zwanger, totaal ontredderd door de genadeloze uitputtingsslag van een niet in te tomen opstoot en al helemaal overstuur van het fijne zwangerschapsnieuws te midden van die ontreddering. Ik wou er niet aan toe geven: het lukt me wel, thuis, met de steun van moeder en schoonmoeder die mijn huishouden inclusief de zorg en kommer voor onze één- en driejarige ukkies op zich namen. Manlief druk aan het werk. Het was ergens de periode waarin we samen beslist hadden de sprong naar zelfstandig ondernemerschap te nemen.

Niks boven mijn eigen bed, niks boven mijn eigen vertrouwde omgeving, niks boven de stilte en de rust, … . Toch drong een ziekenhuisopname zich op. En ik gaf er uiteindelijk aan toe. Niet enkel omwille van de krachtige behandeling die me terug zou oppeppen, maar met de gedachte in het achterhoofd heel even aan alle drukte te kunnen ontsnappen en op kracht te kunnen komen.

Na amper 24 uur ziekenhuisbeleving bleek niks daarvan waar. In mijn beleving althans. Hoe goed het ziekenhuispersoneel het ook met me voor had en hoe vaak dat gordijn tussen onze bedden in ook dicht ging … het lukte me niet!

Lag het aan de stevige dosis corticosteroïden die ik toegediend kreeg en lijf en leden doorheen ups en downs slingerde? Maakte ik me teveel zorgen om het kleintje dat groeide in mijn buik? Kon ik mijn kleine meisjes en echtgenoot maar niet los laten?

Hield het verhaal van de ernstig zieke dame naast mij me bezig? Wou ik mijn kamergenote behoeden voor mijn eigen heftige darmperikelen? Kreeg ik het op de heupen van de chaos om me heen in deze kleine kamer, zelfs met gordijn tussen ons in?

Net op die plek, bedoeld om aan te sterken, rust te vinden, kracht op te doen; net op die plek, waar kennis en kunde werd aangewend, het luisterend oor en goedbedoelde raad van menig zorgverlener inbegrepen en bijzonder gewaardeerd; net op die plek werd ik compleet rusteloos.

Een roze wolk

Het kleintje werd zeven maand later kerngezond geboren. Opnieuw in het ziekenhuis, afdeling materniteit, dit keer een kamer alleen voor mij en onze zoon. Vijf dagen, vier nachten. Uitgeput van de bevalling én mijn -nog steeds niet te temmen- aandoening, maar op een roze wolk. De drukte om me heen maar half waarnemend, af en toe de vrolijke bende familie en vrienden verwensend om hun enthousiaste komen en gaan. Niks boven thuis … opnieuw.

Verademing … het kan

Dat kleine ventje van toen mocht in 2017 al 8 kaarsjes uitblazen. De ziekte van mama kende minstens evenveel ups en downs doorheen die jaren. Ik wou er opnieuw niet aan toe geven: het lukt me wel, thuis. Ik had de nare herinneringen aan die vorige ziekenhuisopname nog steeds niet verteerd en zou er alles aan doen om deze ervaring opnieuw te vermijden.

Toch drong een stevige behandeling binnen die ziekenhuismuren zich opnieuw op. Hoe gek het ook mag lijken, de materniteit waar ik 8 jaar voordien onze zoon voor het eerst in mijn armen hield, was intussen omgebouwd en werd betrokken door de afdeling inwendige ziekten.

Eenpersoonskamers! Dat was de eerste gedachte die door mijn hoofd flitste. Dit keer zou ik écht rust vinden en op krachten kunnen komen! Geen kamergenoten, van me gescheiden door een -letterlijk- veelzeggend gordijn waar elk geluid en gesprek ongefilterd gedeeld wordt. Ook geen baby naast mij die om de drie uur verschoond moet worden en een flesje wil (Die tijd ligt intussen achter ons, stel je voor!).

Ik kan het niet ontkennen, de rust in lijf en leden vond ik er niet meteen. Toch maakte de eenpersoonskamer hét verschil. De ziekenhuisbeleving bleef heftig, dat werd opnieuw duidelijk, al na 24 uur. Met dit wezenlijke verschil: ik kon mijn emoties uiten zonder zorgen, ik kon praten met wie en wanneer ik dat wou. Geen veelzeggend gordijn, geen aan- en afvoer van vreemden langsheen mijn bed tot bij kamergenoten.

Adem en ruimte;

om te zijn wie ik op dat ogenblik wou zijn;

kwetsbaar en onzeker;

met mijn verhaal en mijn vragen;

aan wie ik die wou toevertrouwen;

in mijn koppigheid en

tijdelijk beperkte zelfredzaamheid:

het lukt me zelf wel

dat omkleden, opfrissen en

dat in- en uit bed zonder pottenkijkers;

het lachen om onnozelheden met mijn bezoek overdag;

het janken vanwege de machteloosheid en onzekerheid in het stille en donkere ’s nachts.

Adem en ruimte … dat kleine stukje autonomie te midden van ontreddering en in een omgeving die me ongewild werd aangeboden.

Autonomie, bedacht ik me net! Daarover las ik vandaag al eerder in Zorgwijzer: “Genezen is ook het herstellen van autonomie” geschreven door Edgard Eeckman. Wel, daar valt zeker nog wat over te vertellen…


Inge – 12/06/19

Een gedachte over “Autonomie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s