BEHEALTH, BEINSPIRED

Let’s get social …

“Ik vind het voor mezelf altijd weer lastig die tweestrijd: net wel of net niet open over ervaringen. Aanstellerig denk ik dan dus doe maar niet. En toch. Het leert ons zo veel! Vandaar @JVFotografie, zoveel #respect voor jou & je verhaal! En het kan al eens deugd doen. Ook ja.” (Tweet 12/06/19)

Je hebt een ziekte maar je bent ze niet

Het komt en het gaat … de behoefte om te schrijven (wie schrijft die blijft). Ik denk dat schrijven zowat mijn hele leven al een uitlaatklep is. Ook mijn persoonlijke ervaringen met 20 jaar colitis ulcerosa krijgen al verschillende jaren vorm op papier. Voor mezelf. Ik schrijf de zorg en kommer van me af.

Enkele jaren geleden gebeurde iets vreemd. Ik kan nog altijd niet uitleggen hoe het komt dat ik een kopie van mijn dagboek bij had, daar en toen. Maar het was er, het zat in mijn handtas, en ik haalde het in een opwelling boven (wat vooraf ging). Overduidelijk in een opwelling, want terwijl het tevoorschijn kwam dacht ik bij mezelf: “Fout, dit hoor je niet te doen, aanstellerij!”

Tot mijn grootste verbazing kreeg ik de bundel ‘aanstellerij’ enkele dagen later terug (ik was intussen opgenomen in het ziekenhuis). De verpleegkundige waaraan ik mijn hersenspinsels overhandigd had, had mijn hele verhaal, elke detail, met volle aandacht doorgenomen. En ik, ik wist in eerste instantie niet goed hoe me te gedragen.

Maar het betekende een absolute ommekeer, voor mij én voor haar.

Het betekende voor mij ‘eindelijk’ iemand die de tijd nam om niet alleen mijn ziekte te zien, maar ook de mens erachter. Zonder oordeel, zonder vooroordeel.

Het betekende voor haar een inkijk in leven met én naast een chronische aandoening.

“Je hebt een ziekte maar je bent ze niet.”

En toen, daar, naast elkaar in die ziekenhuiskamer zaten wij. Niet als patiënt en verpleegkundige. Wel als mensen, onder elkaar.

Ervaringen delen

Sindsdien denk ik enigszins ander over die ‘aanstellerij’. Die bijzondere persoonlijke ervaring, onze gedeelde ervaring, werd de start van een fijne en intense samenwerking.

“Niet jij maakt het verschil. Niet ik maak het verschil. Samen maken we het verschil. Jij in jouw zorgjob, ik in mijn zorgbeleving.

Als mensen onder elkaar.

In wederkerigheid.

Met wederzijds respect.”

De voorbije jaren hebben we onze ervaringen gedeeld. Stukje bij beetje. Het verhaal van een toegewijd verpleegkundige. Het verhaal van een veertiger met twintig jaar ervaring met colitis ulcerosa. Soms heel algemene belevingen, andere keren heel persoonlijke.

Het is te voorspellen, wie uit zijn comfortzone komt, weekt heel wat reacties los. Positieve én negatieve.

SoMe en aanstellerij

Onze mijmeringen krijgen intussen een vaste stek op deze website. Van tijd tot tijd laten we hier onze gedachten de vrije loop. Het doet goed, ze een plekje te kunnen geven. En toch blijf ik het me soms afvragen (en samen met mij ook Liesbeth) We benoemen het onze ‘exposuretwijfels’: gaan we niet te ver, wordt dit niet te persoonlijk, neigt dat niet naar aanstellerij, …?

Vandaag kon iemand me echter opnieuw overtuigen van het tegendeel. Nee, dit is geen aanstellerij of exposure. Dit is een bijzondere en unieke leerschool voor wie zich er voor open stelt.

Je nam me in jouw tweet mee naar een herinnering, John. Iets waar we, naar mijn mening, nog steeds te weinig bij stil staan … die ervaring met en beleving van het verblijf in een ziekenhuis. Ik schreef er een apart stukje over: autonomie.

Vandaar, bijzonder #respect voor jou & je verhaal!

En het kan al eens deugd doen. Delen. Ook dat ja.


Inge – 12/06/19

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s