BEFRIENDS, BEHEALTH

Draaien in cirkels

Er gaat een beetje veel door dat hoofd van haar. Al weken, zo niet maanden. Ze wordt er stilaan een beetje moe van. Echt moe. Lijf en leden. Ze schreef het vorige week aan haar beste vriendin (het maatje die de bui al weken geleden zag hangen en heel voorzichtig zelf een stukje beleving deelde)…

“I am done.”

Enkele dagen daarvoor probeerde ze zich er nog van af te maken in gesprek met dezelfde vriendin: “frustraties, maar nee gij, die zijn er niet.” En toch, ontkennen wordt steeds moeilijker. Tot voor kort vonden de frustraties nog hun weg naar buiten via een ongecontroleerde over-the-top poetsaanval, een ver-van-iedereen huilbui of een arme keukenklopper die er onder het saus maken door aan moest geloven. Telkens weer een complete uitputtingsslag natuurlijk. De uitputtingsslag van ‘het gaat’. Maar niets is wat het lijkt…

“Hou toch vol en hou toch vast, we vinden er wel iets op.”

Ze maakt zich eigenlijk best wel zorgen. Ze voelt zich echt niet helemaal goed. Haar lijf weigert op heel wat subtiele manieren dienst. Alle inspanningen ten spijt. Want die doet ze echt wel. De voorbije jaren waren een rollercoaster, een blijvende zoektocht naar het vinden van een oplossing in een of andere duurzame therapie; nu, of morgen, of volgende week, of volgende maand, of volgend jaar. Is het een beetje gek dat ze daar eigenlijk niet meer in gelooft? Is het echt wel zo erg dan? Overdrijft ze niet een beetje? Doet ze dan niet wat ze wil, wanneer ze wil, met wie ze wil, waar ze dat wil…

“Ze loopt tegen het randje.”

De uitspraak “ze loopt tegen het randje” deed iets vreemd met haar. Ze dacht even dat mensen aan haar geestestoestand gingen twijfelen. En ze begon zelf ook even te twijfelen aan wat ze dacht en voelde. En toch … niets is wat het lijkt! Ze hoeft geen les in karakter of volharding, niet van mensen veraf en niet van mensen dichtbij. Hoe pretentieus dat ook mag lijken. Ze weet van zichzelf dat ze een volhouder is. Ze hoeft geen les in stilstaan bij de gevolgen van haar beslissing. Hoe pretentieus ook die uitspraak mag lijken. Ze is er zich absoluut van bewust. Ze lag er intussen al vele nachten bij te woelen en over na te denken …

 “Wat als … een stoma in mijn leven komt?”

Dinsdag sprak ze zich eindelijk uit: “neen, vandaag doen we het niet gaan”. En ze werd au serieus genomen. Ook al was ze in een bijzonder emotionele bui. Het woord ‘ileostoma’ was er uit. Definitief. Gewikt en gewogen. Een denk- en aanvaardingsproces dat al maanden aan de gang was in gesprek met zichzelf en met haar beste maatje…

“Een bewuste beslissing, geen keuze.”

Dit is geen keuze, enkel een bewuste beslissing. Een beslissing die ze liever nu maakt voor zichzelf, nu de uitputtingsslag nog niet helemaal rond is.

“De last die van haar schouders valt.”

Het is de beslissing die haar op dit moment rust brengt, hoeveel vraagtekens en gezonde angst er ook zijn. Het stoma-woord is er uit. Tot haar grote verbazing schrikken de meeste mensen om haar heen niet. Integendeel. Ze kan rekenen op begrip en steun uit verwachte en onverwachte hoek…

“Tranen van angst, opluchting en dankbaarheid.”

De tranen vloeiden rijkelijk de voorbije week: door de ontlading, de gezonde angst voor het onbekende, de ontgoocheling in een lichaam die dienst weigert. Tranen van opluchting voor een stuk dat alles na die vele weken en maanden eindelijk uitgesproken werd.

Te midden van de ontreddering vielen er ook tranen van dankbaarheid …

Dankbaarheid voor de onvoorwaardelijke steun van die bijzondere vriendin van haar, die het hele gebeuren mee beleeft van op de eerste rij en dat zomaar belangeloos doet. Haar luisterend oor, haar praktische hulp, haar kritische blik, haar schouder om op te huilen, de bezorgde blikken, de onnozele kuren met welkome humor tussendoor, het klank en reflectiebord …  dank je wel!

Dankbaarheid voor de steun te midden van haar gezin en familie, ieder op zijn manier, de ene op zoek naar concrete en praktische informatie, de ander stilletjes meelevend en bevestigend knikkend als er gepraat en gedeeld wordt. Allemaal met hetzelfde doel voor ogen … dit kunnen we samen aan!

“Wat komen moet dat komt, en als het komt dan zullen we er mee omgaan.”

Wat komen moet dat komt, en als het komt dan zullen we er mee om gaan. Het is een mantra die ze al vele jaren voor zichzelf herhaalt. En ze blijft er in geloven. Misschien wordt dit geen sprookje van duizend-en-één nacht. Er zal ongetwijfeld meer dan eens gevloekt, gehuild en ontgoocheld worden. Toch zijn binnen de perken de mogelijkheden even onbeperkt als daarbuiten. Daarom net laat ze het niet aan haar hart komen. Samen. Samen met de mensen rondom zich.

Ook met een stoma blijft ze gewoon dezelfde echtgenote, mama en vriendin die zich met de nodige humor en af en toe een kwikslag door het leven beweegt. Dezelfde echtgenote, mama en vriendin die heel bewust de beslissing nam om een stuk onzekerheid, pijn en futloosheid om te buigen naar meer energie en controle over dat lichaam van haar.

Stoma inclusief.


Inge – 20/07/19

2 gedachten over “Draaien in cirkels”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s