BEHEALTH

Balanceren …

tussen confrontatie en informatie

tussen macht en onmacht

“Is dat dan niet vreemd, net voor je ingreep, die stip met een stift op je buik, een plaat daarover heen gekleefd en een zakje er bovenop? Confronterend? Beangstigend? Het is zover, wen er maar gauw aan?”

Het is de vraag die ik kreeg van een vriendin toen ze vorige week op bezoek kwam.

Het was uiteraard ook wat mij bezig hield in de weken naar aanloop van mijn operatie waarbij een definitief stoma zou worden aangelegd. Je leest inderdaad her en der in folders en online dat het er zo aan toe gaat: ‘De dag van je ingreep wordt ook de plaatsbepaling van de stoma gedaan.’

Ik dacht, in aanloop naar de operatie, dat ik er heel moeilijk mee om zou kunnen. Zelfs in de volle overtuiging dat dit de enige juiste beslissing was. Ken jezelf, wordt vaak gezegd. Dat betekent in mijn geval: hoe beter ingelicht en voorbereid, hoe minder angst en hoe meer vertrouwen.

Ik had twee weken voor de ingreep nog een ‘extra’ afspraak bij de stoma verpleegkundige gemaakt. Net om die reden. Ik wist dat er nog allerlei muizenissen op me af zouden komen. Zeker de 10 dagen vakantie die al lang gepland was meegerekend. Dé gelegenheid om te gaan overpeinzen en tobben: vragen en bezorgdheden, reëel en irreëel, gegrond en ongegrond.

En al lijkt het misschien over the top, op de raadpleging hoor ik mezelf plots zeggen: “Kunnen we misschien de stoma plaatsbepaling nu al eens ‘oefenen’, en krijg ik dan ook al wat materiaal mee naar huis. Ik wil graag wennen aan de plaat en het zakje. Ik wil ook experimenteren met mijn kledij en zichtbaarheid en zo.”

Voor wat daarop volgde is ‘confronterend’ heel licht uitgedrukt. Zwarte stip op mijn buik. Daar, op die plek komt straks een stukje dunne darm naar buiten. Daarover gaat dan een huidplaat en zakje heen. Voortaan vindt ontlasting daarlangs zijn weg naar buiten.

Punt. Zwarte stip.

En ik dacht alleen maar: nog even een buik die enkel gehavend is vanbinnen. Binnenkort gepimpt langs buiten met stoma, plaat en zakje. Hoe ga ik daar in hemelsnaam mee kunnen omgaan?

Definitief. Voor goed.

Hoe confronterend ook, net die extra voorbereiding was ongetwijfeld mijn redding op de dag van de operatie zelf. Ik hadinmiddels het gevoel al voor een groot stuk vertrouwd en gerustgesteld te zijn. Ik had kunnen wennen aan de gedachte, het gevoel en het nieuwe beeld van mezelf. Samen met mij, minstens even belangrijk, ook mijn hometeam.

Dat extra gesprek bij de stomaverpleegkundige gaf ons voldoende tijd en ruimte. Ik liep namelijk vijf dagen na een met een huidplaat en stomazakje rond. Vijf dagen en nachten lang kreeg ik de tijd om zelfvertrouwen en vertrouwen in het stomamateriaal op te bouwen. Vijf dagen lang kregen ook mijn gezin en naarste vrienden in alle openheid de kans om te wennen aan het idee en het zicht. Het gesprek kwam op gang. Het taboe werd doorbroken. Vragen werden beantwoord. Zorg en kommer gedeeld.

Ook al had ik hard getwijfeld over die extra raadpleging, over de ‘kunnen we al even oefenen?’ Is die vraag er niet over? Is dat geen belachelijk idee? Moet ik het niet gewoon nemen zoals het komt? Heeft de verpleegkundige daar wel de tijd voor? de inspanning was het meer dan de moeite waard geweest!

Als patiënt durven aangeven dat je nog niet over alle informatie beschikt die jou het vertrouwen geeft in je behandeling, als patiënt jouw bezorgdheden kunnen uitspreken in alle openheid, als patiënt laten weten dat je nood hebt aan een extra gesprek, …

Misschien herken ook jij het worstelen met onbeantwoorde vragen en grote en kleine bezorgdheden? Voor mezelf betekent het altijd weer een evenwichtsoefening. Kan, mag, wil, durf ik mijn beleving, zorgen en vragen bespreekbaar maken? Hoe geef ik aan dat ik nood heb aan een extra gesprek?

Communiceren, in openheid en eerlijkheid. Stukje bij beetje maakte mijn onzekerheid plaats voor vertrouwen. Vertrouwen in de zorgverleners die zich met kennis en kunde over mijn ziekte en gezondheid buigen. Én vertrouwen in mezelf om mijn stem binnen dat geheel ook een waardevolle plek te kunnen, mogen, durven geven.

Samen bereiken we uiteindelijk zoveel meer binnen een gelijkwaardige zorgrelatie gebaseerd op wederzijds respect en vertrouwen! Dat betekent voor mij patient empowerment *.


* Ernstig ziek zijn kan bijzonder confronterend zijn. Soms komt daar nog een gevoel van machteloosheid en controle verlies bij. Zorg verlenen is daardoor ook autonomie herstellen. De manier waarop een patiënt wordt bejegend, kan zijn/haar zorg positief beïnvloeden. Dat heet Patient Empowerment. Patiënt en zorgverlener delen informatie, kennis en ervaring. Ze wisselen argumenten uit. Ze beslissen samen en zijn gelijkwaardig. @Empowermentvzw #PEenjevoeltjebeter
Inge – 18/09/19

Een gedachte over “Balanceren …”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s