BEHEALTH, BEINSPIRED

Op juiste koers …

“Voor wie weet welke koers hij wil varen, bestaat er een gunstige wind.”

“Wie schrijft die blijft.” Dat zetten we hier enkele maanden geleden al eens neer. Het notitieblokje op het kastje naast mijn bed doet weer vaker dienst om nachtelijke hersenspinsels neer te schrijven. Vannacht was zo’n nacht van terug grijpen naar pen en papier …

Overgeleverd… aan de grillen van mijn lijf

De colitis ulcerosa in mijn lijf zorgde al die jaren voor een constante focus…

Alertheid, snelheid, drang.
Aandrang.
Focus. Prikkels.
Overprikkeld.

Ik kon het mezelf gewoonweg niet veroorloven om de aandacht te verliezen. 24 op 24. Dag én nacht. Opgejaagd door een lijf dat zichzelf aanviel en niet te temmen was. Geen enkele rekening houdend met tijd en ruimte. (Pijn)prikkels die telkens weer naar dezelfde plek leidden waar menselijke fysieke behoefte uitgang vindt… het toilet. Waagde ik het toch, even los te laten, dan waren de gevolgen vaak niet te overzien.

Vernederend.
Keer op keer.

Danig ingrijpend werd het, dat zelfs een toilet niet langer een noodzaak bleek. Grenzen verleggen werd deel van mijn leven om te overleven. Tenapants. De berm aan de kant van de weg. Een donker hoekje in bos of park. Aanbellen bij wildvreemden in de haast van het moment. Het werd een kunst om ongezien en ongewild overal te pas en ten onpas ‘gefocust’ los te laten.

Zakjes en doekjes.
Geur en kleur.
Alleen of in gezelschap.
Schaamte.

Loslaten

Nog geen seconde heb ik spijt van de beslissing die mijn leven voorgoed veranderd heeft. Weg zieke darm.

Weg prikkels.
Weg schaamte.
Ingeruild voor controle. En rust.
Eindelijk!

Sinds kort besef ik wat ontspannen echt betekent. Niet onder de vorm van languit genieten in een strandzetel onder de zon. Dat ‘probeerde’ ik voordien ook. Wel de ervaring van een lichaam dat niet overprikkeld wordt door pijn, gejaagdheid en angst.

Afkicken

En het voelt precies een beetje alsof ik daar van afkicken moet. Spierpijn, stijfheid, hoofdpijn. In ongekende vorm en hevigheid. Vermoeidheid. Als nooit te voren.

Misschien is net dat wel het lastigste, zwaarste en moeilijkste proces ooit sinds ik mijn dikke darm definitief inruilde voor een stoma: het kunnen en mogen loslaten. En dat na zo veel jaar. Meer en meer ben ik er van overtuigd dat de vermoeidheid, die vooral de kop op stak tijdens periodes van remissie de voorbije twintig jaar, dezelfde oorzaak kende: Net op die momenten waarop het beter gaat, net dan valt het mechanisme van constante alertheid en prikkels weg. En net dan krijgt de opgestapelde vermoeidheid vrij spel.

Nieuwe dimensie

Ik heb me heel goed voorbereid op wat komen zou… de stoma en het zakje. Geen sprookje uit duizend-en-één nacht misschien. Al zeker niet voor velen die vanaf de zijlijn blijkbaar toch vooral een beperking zagen en blijven zien in wat voor mij een ware verademing is gebleken.

Geen beperking maar…
Vrijheid.
Geruststelling.
Rust.

Dat maakte aanvaarden zo makkelijk en de zorg zelfstandig opnemen zo vlot, denk ik. Bijzonder snel na de ingreep al, en omringd door de juiste mensen.

Op juiste koers

Ik twijfel er helemaal niet aan, dat ik het verdien om voortaan af en toe die scherpe gefocuste kant van mezelf te kunnen en mogen loslaten. Maar verdomme … het is niet evident. Mildheid toe te laten. Het voelt precies als koers verliezen. Een kompas dat het noorden. Kwijt is.

Duidelijk op zoek naar een nieuw evenwicht tussen focus en rust in lijf en leden.

En dat…

Ja dat…

Ik denk dat ik me daar nog het minst op voorbereid had!


Inge – 14/11/19

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s