BEHEALTH

De juiste afslag

“Binnen de perken zijn de mogelijkheden even onbeperkt als daarbuiten.”

Dit is ‘maar’ mijn verhaal, naast dat van vele anderen. Mensen die dagdagelijks worstelen met de gevolgen van erg uiteenlopende aandoeningen, mensen die elke dag opnieuw de moed opbrengen om binnen hun beperkingen naar mogelijkheden te zoeken. Het is tegelijk ook mijn ‘unieke’ verhaal, dat wat er toe doet in gesprek met de mensen die zich over mijn gezondheid en ziekte buigen.

KW 291119

Bron: https://kw.be/nieuws/samenleving/inge-uit-staden-komt-op-voor-rechten-van-patienten-met-chronische-aandoening/article-normal-404899.html

Beperking of mogelijkheid

Dat kom je enkel te weten in gesprek, een écht gesprek waarin niet alleen geluisterd wordt om te reageren maar ook om te begrijpen. Dat is waar ik de kans toe kreeg. Mijn verhaal vormde na vele jaren – eindelijk – een gelijkwaardige aanvulling op kennis en kunde.

Geen sprookje uit duizend-en-één nacht

Wel een persoonlijke afslag naar terugwinnen van controle en zelfredzaamheid. Een nieuwe zijweg, stoma inclusief.

Geloof me vrij… ik ging niet over één nacht ijs.

Ook ik had niks liever gewenst dan dat reguliere medicatie of medicatie in klinisch studieverband een antwoord bood op de ellende van de chronische aandoening die mij in zijn macht hield. Die weg heb ik afgelegd – met opgeheven hoofd – elke keer weer, de ontgoocheling van de vorige veelbelovende therapie nog weg kauwend.

Liever nog vond ik, in samenspraak met de mensen om me heen, de hoofdweg naar genezing zonder blijvende littekens. Helaas tast ook de wetenschap op dit moment nog altijd in het duister.

Woorden doen er toe

Binnen de perken zijn de mogelijkheden even onbeperkt als daarbuiten. Hoe iemand ‘de mogelijkheden’ invult, is (naar mijn mening) heel persoonlijk en uniek.

Invullen voor de ander (hoe onschuldig of goedbedoeld) leidt wel vaker tot ongemakkelijke en pijnlijke situaties. Die momenten waarop je midden in een gesprek gestopt wordt door de woorden van de ander. Die momenten waarop je stil, in gedachten verzonken, maar vooral machteloos achter blijft.

Wat voor de één ‘verminkende’ heelkunde of blijvende handicap lijkt, betekent voor de ander misschien een uitweg.

In het midden

Elkaar ergens in het midden (durven) ontmoeten vraagt om een serieuze inspanning. Van beide partijen, zorgverlener en patiënt. Comfortzones verlaten, in vertrouwen en met wederzijds respect voor de mens die tegenover je zit, daar is bijzonder veel moed voor nodig.

Dat zorgverleners met die moed mijn pad in een scherpe, venijnige bocht net voor de ‘stoma-afslag’ kruisten?

Beperkingen omgezet in mogelijkheden.

En dat ik daar verdomme blij om ben!


Inge– 30/11/19