BEFRIENDS, BEHEALTH

Draaien in cirkels

Wat komen moet dat komt, en als het komt dan zullen we er mee om gaan. Het is een mantra die ze al vele jaren voor zichzelf herhaalt. En ze blijft er in geloven. Misschien wordt dit geen sprookje van duizend-en-één nacht. Er zal ongetwijfeld meer dan eens gevloekt, gehuild en ontgoocheld worden. Toch zijn binnen de perken de mogelijkheden even onbeperkt als daarbuiten. Daarom net laat ze het niet aan haar hart komen. Samen. Samen met de mensen rondom zich.

BEFRIENDS, BEINSPIRED

De pannen van het dak

De dakpannen liggen intussen al vele jaren netjes op het dak van ons kot. Geen mens die er nog van wakker ligt dat het stelletje vrienden ze als ‘trouwcadeau’ uitstalde op de oprit. Zelfs ik lig er niet langer wakker van en moet spontaan beginnen lachen. Om hun deugnieterij. Om mijn emotionele en pietluttige doen en de af-en-toe-overdreven structuurmens in mezelf. Om jouw nuchtere kijk en praktische aanpak, Kristof. Omdat dat gewoon ‘ons’ is.

BEFRIENDS

Ons kent ons

Dát gesprek tussen ons dat met 'the glue' van unieke 'ons' humor eindeloos aan mekaar blijft plakken. Het is zonder meer 'the clue' van onze vriendschap! Dat beseffen doet me vandaag de pijn in lijf en leden een beetje vergeten!

BEFRIENDS, BEHEALTH, BEINSPIRED

Het gevecht

Vaak vergeet ik gewoon dat ze ziek is, chronisch ziek, die vriendin van mij. Een onzichtbare ziekte, maar eentje met een niet te onderschatten impact op de kwaliteit van leven. Ik weet dat, omdat ze mij doorheen de voorbije 4 jaar, beetje bij beetje in vertrouwen nam en af en toe eens een kwalijk gevolg van haar ziekte toevertrouwde. Vaak in een lachen, meestal met een kwinkslag, maar daarom niet minder gemeend.

BEFRIENDS

Ontladen

Hoe bijzonder is dat niet, die band met iemand, waarmee het soms van lachen naar huilen gaat in enkele seconden en andere keren dan weer van huilen naar lachen in geen tijd. Maar boven al, dat fantastische mens die mij in het lachen én het huilen (h)erkent. Ontlading op zich! En daar ben ik nu eens zo dankbaar voor dat het, wat mij betreft, hier een plekje verdient!

BEFRIENDS

N-I-V-E-A …

Heb je dat ook soms, een gevoel waardoor je overmand wordt (lees ook: er zijn zo van die dagen)? Een gevoel dat je haast niet durft uit te spreken door de vele te verwachten spontane invullingen uit je omgeving. Wel ja, dat heb ik! Echt, jij ook? Je hoeft je daarvoor dus absoluut niet te excuseren of te schamen. Het brengt me terug tot bij een van de krantenartikelen die je me deze morgen door stuurde en hier nu onder mijn neus ligt. Niet te geloven wat Otto-Jan Ham bevestigt in het Nieuwsblad ...

BEFRIENDS

Eenzaamheid ‘out of the blue’

Heb je dat dan echt nooit, dat gevoel, eenzaam te zijn? Dan slaat bij mij de angst toe. En het klinkt echt zo stom. Ik heb een warm gezin, een uitgebreide vrienden- en kennissenkring, een netwerk en zoveel engagementen. En toch ... soms ervaar ik eenzaamheid. Een 'out of the blue' angst voor 'de leegte', bijvoorbeeld na een fantastische dag onder mensen. Het is maar hoe je die angst voedt natuurlijk. En ja hoor, ik slaag er telkens weer in om het te counteren, om te relativeren en mezelf op het matje te roepen.

BEFRIENDS

Drie yogamatjes, een lerares en twee vriendinnen

We waren het er over eens na deze op zijn minst 'stille' namiddag: yoga en meditatie zijn absoluut oké maar het heeft geen zin om zoiets te forceren. Je moet er klaar voor zijn, jezelf durven, willen en kunnen openstellen. Toch zijn we dankbaar voor deze ervaring, hoe oncomfortabel die ook aanvoelde. In de ongemakkelijkheid van de situatie waren we er voor elkaar. Dat op zich bracht uiteindelijk, op een terrasje in de zon met een glas witte wijn, het gesprek tussen ons weer op gang.

BEFRIENDS

Kreuken vervolg

Het voorbije jaar werd uiteindelijk een jaar waarin dat ‘moeten’ een beetje ruimte maakte voor andere dingen. Een jaar waarin enkele van mijn ‘gewoontes’ werden doorbroken. (zo staat sinds kort zonder enige gêne mijn was bij regendagen gewoon in onze living te drogen, zo loop ik sinds kort op zondag wel eens tot elf uur in mijn pyjama rond zonder me te excuseren bij onverwacht bezoek, zo maakt een vers gekookt avondmaal al eens plaats voor een kant en klaar gerecht omdat ik een engagement of uitstap gepland heb, …) Gewoon, omdat het kan en het mag, omdat ik er me goed bij voel zonder na te denken of het wel hoort of niet.

BEFRIENDS

Kreuken

Ik heb het nooit graag gedaan, en sinds ik een ingreep aan mijn rug moest ondergaan, doe ik het gewoon niet meer, of toch bijna niet meer. Strijken, het is voor mij een totaal zinloze bezigheid. We hebben het vaak over zinloze acties in de zorg, maar ook ons dagelijks leven is doorspekt met zinloze activiteiten. Dingen waarvan we vinden dat we ze moeten doen omdat het nu eenmaal zo hoort. Ik weet het niet, moeten we wekelijks een aantal uur besteden aan het glad strijken van kledingstukken die daarna toch terug verkreuken zelfs vaak al voor ze de kast weer ingaan?