BEHEALTH

Balanceren …

Dat extra gesprek bij de stomaverpleegkundige gaf ons voldoende tijd en ruimte. Ik liep namelijk vijf dagen na een met een huidplaat en stomazakje rond. Vijf dagen en nachten lang kreeg ik de tijd om zelfvertrouwen en vertrouwen in het stomamateriaal op te bouwen. Vijf dagen lang kregen ook mijn gezin en naarste vrienden in alle openheid de kans om te wennen aan het idee en het zicht. Het gesprek kwam op gang. Het taboe werd doorbroken. Vragen werden beantwoord. Zorg en kommer gedeeld. Ook al had ik hard getwijfeld over die extra raadpleging, over de 'kunnen we al even oefenen' - Is die vraag er niet over? Is dat geen belachelijk idee? Moet ik het niet gewoon nemen zoals het komt? Heeft de verpleegkundige daar wel de tijd voor?- de inspanning was het meer dan de moeite waard geweest!

BEHEALTH

Reset, start … go

Ik blijf er bij, mijn verhaal is niet anders dan dat van zoveel andere mensen die geconfronteerd worden met een diagnose. Doorheen de jaren heb ik met vallen en opstaan wel geleerd dat rond colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn – en dat geldt uiteraard voor heel veel andere diagnoses ook – nog te vaak taboe hangt. Als ik met mijn verhaal naast de vele andere ervaringen, op een hoopvolle en positieve manier (h)erkenning kan en mag geven, dan doe ik dat. Uiteraard.

BEHEALTH

Stuurloos

Wanneer je de controle dreigt te verliezen, of die eigenlijk al verloren bent al blijf je ontkennen, dan pas kom je in de verlegenheid. Dat overkwam me een drie- à viertal jaar geleden. Het was de ommezwaai in mijn ziektebeleving. Ik stond er plots niet meer alleen voor, er waren mogelijkheden en een waaier aan opties. Die werden me één voor één uitgelegd. En we namen ook keer op keer een volgende stap in het rijtje aan opties. Er werden vorderingen gemaakt … en ook momenten van terugval. Tot op vandaag. Zo beleef ik het althans.